Tag Archives tassen

Weer een rol!

Al jaren geleden had ik aan een vriend van mijn vader beloofd om een messenrol voor hem te maken. Ik had ooit eens een mooie kast van hem gekregen en in ruil zou ik dan voor zijn messen, hij is een fervent hobbykok, een fatsoenlijke tas maken. Hij had de stof ook al klaar liggen, een zwarte kitzak, alleen moest hij die eens binnen gooien. Dat ‘binnen gooien’ heeft denk ik bijna 3 jaar op zich laten wachten, maar vorige maand stond die dan toch eindelijk voor de deur met kitzak en messen.

En het bleek hoog tijd. De messenrol die hij nu had was helemaal op en ook veel te klein geworden voor zijn ondertussen aardig gegroeide collectie aan messen en kookgerief. De briefing was kort: graag een rol die ongeveer 4 cm smaller is dan het huidige exemplaar en voor de rest mocht ik er mijn goesting mee doen. Muziek in mijn oren want omdat ik meestal zonder patroon werk, weet ik op voorhand zelden hoe het eindresultaat er zal uitzien.

De kitzak werd uit elkaar gehaald en daaruit knipte ik twee grote rechthoeken om als voering- en buitenpand te dienen. Tussenin kwam nog een laag nepleer voor extra stevigheid. Onderaan  stikte ik een schuin aflopende zak met binnenin een ‘gootje’ uit leer zodat de punten van de messen niet door de stof kunnen prikken. Voor elk mes werd een op maat gemaakt vakje genaaid.

  En deze keer vergat ik mijn label niet!

Om er voor te zorgen dat de messen er niet uit zouden vallen zette ik aan de boven- en zijkant een flap die naar binnen kan worden gevouwen en vervolgens werd alles met een bies afgewerkt. Aan de buitenkant plaatste ik een leren handvat en twee riempjes om de rol dicht te maken, alles werd vastgezet met good ol’ rivetten.

Tegenwoordig ben ik opnieuw de voordelen van het werken met een patroon aan het ontdekken; de snelheid waarmee je kan doorwerken, het niet zorgen hoeven te maken over details of het niet steeds twee stappen vooruit te moeten denken. Maar een projectje als dit blijft toch mijn lang leven. Op maat kunnen werken en iemand een uniek stuk cadeau kunnen doen, het heeft wel iets.

 

Van dopp kit naar toiletzak en terug

Tweeëntwintigjarige jongens zijn moeilijk om cadeautjes voor te kopen. Of tenminste ik vind dat toch. Daarom ging ik te rade bij zijn mama en zij gaf me de tip om een toiletzak te maken voor de birthday boy en dit bleek om 3 redenen een goed idee. 1.De jongeman heeft er geen. 2.Hij gaat binnenkort voor een tijdje naar het buitenland en dan komt dat uiteraard van pas. 3. De zus was blij dat hij haar exemplaar dan niet langer stiekem zou inpikken. Gewapend met een vaag idee ging ik aan de spreekwoordelijke tekentafel zitten en bedacht een semi stoere toiletzak voor de tweeëntwintig jarige globetrotter.

Een praktisch cadeau: de toiletzak

Mijn schoonzus was dit weekend jarig en dat verdient uiteraard een cadeautje. Ik had het plan opgevat om voor haar een gepersonaliseerde waszak te maken (net zoals ik eerder deed voor mijn broer en mijn nichtjes), maar vond het nogal een pover cadeautje op zich. Om in het thema ‘reistas’ te blijven besloot ik dan maar om ook een toilettas voor haar te maken. Met als bonus dat -in tegenstelling tot een echte handtas- als ze de tas lelijk zou vinden, ze er niet mee over straat moet.

Que séra séra

Telkens ik een blogbericht schrijf en het hoe & waarom uitleg van mijn maaksel heb ik altijd het gevoel dat ik mij op de een of andere manier moet verantwoorden. Wat natuurlijk compleet belachelijk is, want dit is hier mijn blog en ik ben niemand een uitleg verschuldigd, maar toch voel ik steeds de drang om mijn beweegredenen achter bepaalde beslissingen uit te leggen. Dus toen ik deze tas maakte was ik in mijn hoofd al aan het nadenken welke reden ik zou geven over waarom ik voor deze -toch wel in het oog springende- spreuk koos. En eigenlijk, feitelijk, was het heel simpel:

Zeg het met bloemen

Ik wil graag geloven dat ik geen meeloper ben en niet vatbaar ben voor de laatste trends, maar eigenlijk, who am I kidding?  Sommige modegrillen laat ik inderdaad wijselijk aan me voorbij gaan wegens het bereikt hebben van een bepaalde leeftijd of omdat ik het gewoon gatlelijk vind (Ik kan met de nodige fierheid zeggen dat ik deze gedrochten nooit heb gedragen!), maar andere trends sluipen wel stilletjes mijn dagelijkse leven binnen. Enter de witte sneakers bijvoorbeeld. Of de flanking trend. Allemaal modegrillen waar ik als een mak schaap in meega en de laatste tijd is daar de liefde voor een uitbundig bloemenmotief bijgekomen.

Een tas voor New York City

Tijdens de herfstvakantie had ik het geluk om New York City te bezoeken. Amerika is een land dat me al langer fascineert en hoewel NYC niet echt representatief is voor de rest van het land, stond het toch erg hoog op mijn te-bezoeken-plaatsen-lijst. Ik was erg aangenaam verrast door the city that never sleeps (letterlijk that is; om 3 uur ’s nachts was het drilboortijd onder ons hotelraam) en ik voelde me er al snel thuis. Zelfs van de pech-profetie waar ik het hier over had, was er in NYC geen sprake. Ik zeg het u: “New York City agrees with me.” Omdat ik niet zo vaak reis, was mijn reisuitzet echter beperkt, maar dat bleek voor een tassennaaister als ik een mooie uitdaging. Een reistas was aan de orde.

Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.

Een roze leren tas

Tijdens de vakantie had ik het plan opgevat om een leren tas te maken. Een rechthoekig model zonder rits of al teveel fournituren en gemaakt uit super zacht roze leer. Want ja, ik ben al jaren een fan van roze en hoewel ik het niet zo voor trends heb, ben ik wreed content dat we nu (en blijkbaar is het een blijvertje!) overal millennial pink zien verschijnen. Voor het leer reed ik zoals gewoonlijk naar mijn favoriete leerwinkel in Zonhoven want ik weet dat ze daar alle soorten en kleuren hebben die je maar kan bedenken. Dat was echter zonder mijn pech-profetie gerekend. 

een restjes tas

Tijdens de zoveelste opruimronde op zolder vond ik een restje stof* van de Elisabeth tas uit mijn boek. Een van mijn -en blijkbaar ook van verschillende anderen, want ik krijg regelmatig vragen in verband met deze stof- favorieten uit het boek. Het is een prachtige grijze stof die ik tussen de coupons bij Les Tissus du Chien Vert vond. Het is te zeggen Elisabeth oftewel Lies vond deze stof destijds vandaar de naam van de tas. En ook dit tasje is voor haar.