Tag Archives kleding

The Valley Blouse

Na de salopette en het kleed was het tijd voor het volgende zelfgemaakte kledingstuk: de Valley Blouse. Een patroon van Amerikaanse makelij dat ik zag in de Instagram feed van Elise Blaha. Zij maakt steeds eenvoudige, mooie dingen en ik hoop stiekem zoals haar te worden wanneer ik groot ben. Maar dat terzijde, het gaat hier om het patroon. Het is een redelijk rechttoe, rechtaan patroon met een duidelijke -Engelstalige!- handleiding. Het wijst zichzelf grotendeels uit en is gemakkelijk aan te passen, maar toch leerde ik er weer iets van bij, namelijk hoe je een manchet aan een mouw zet. Boojah!

In het soldenrek van Nostex vond ik een leverkleurige, erg soepelvallende stof voor het luttele bedrag van € 3,00 de meter. Ideaal hiervoor want de kleur sprak me erg aan, alsook het aanvoelen van de stof (ze is bijzonder zacht!), maar vooral omdat de prijs ook zo zacht was. Min 70% solden is ideaal voor een nog onzekere naaister als ik. Ik redeneerde dat, moest het enorm mislopen met naaien of knippen, er geen fortuinen aan verspild waren.

Het patroon volgde ik netjes helemaal, op de split in de halslijn na. Normaal moet daar een grotere opening zitten, maar dat vond ik voor niks nodig en ook de uitleg was net iets te ingewikkeld om me daar mee bezig te houden. Verder paste ik het patroon hier en daar een beetje aan: Ik versmalde de mouwen met 3,5 cm aan beide zijden en het voor- en achterpand werd met 8 cm verlengd.

Qua maatvoering is er niks op aan te merken want ik maakte mijn reguliere maat M en die past mooi aan de schouders en ook de armlengte is prima. Alleen zou ik de halsuitsnijding voor- en achteraan iets kleiner maken, alsook het voor-en achterpand. Want nu de blouse af is, merk ik dat het allemaal wel erg ruim valt. Zelfs de reeds versmalde mouwen zijn nog royaal. Het is gewoon allemaal nogal veel stof en veel plooitjes.

Ondanks de uitbundigheid aan stof is ze wel heerlijk om te dragen. Ik weet alleen niet of ik ze echt mooi vind of dat ik eerder lijk op een 19de eeuwse kunstschilder.

Een uitgepuurde Constance salopette

Dat ik van salopetten houd, kon je eerder al lezen en sinds dat blogbericht is mijn collectie met twee extra exemplaren gegroeid, waardoor de teller nu op vijf staat. In de kringloopwinkel vond ik een spiksplinternieuwe Wrangler salopette voor een luttele € 5,00. Weliswaar een mannenmodel, maar wel eentje dat perfect is om thuis mee te werken. Score! De andere salopette maakte ik zelf en dat werd een heerlijk luchtig zomermodel. Ik gebruikte ook hier het Constance patroon van Fibre Mood, maar ontdeed het van alle overbodigheid.

 

De bedoeling was om een lichte en eenvoudige salopette te maken die ik tijdens de zomer kan dragen. Pinterest bracht voldoende inspiratie, ik maakte zelfs een heus mini-moodboard en waande me even een heuse hippe fashion blogger.

foto’s van links naar rechts: : Lyfie – Emmahill – Oliviabynature – Banggood

Meestal zijn salopetten nogal aan de warme (en ook soms zware) kant en dat wou ik absoluut vermijden. Stap 1 was dus om alle fournituren te elimineren. Dus geen knopen, gespen en geleiders. De knopen liet ik simpelweg achterwege (de broek is breed genoeg om zo aan te trekken) en de schouderbandjes worden vastgemaakt door middel van een knoopje aan een extra voorzien lusje. 

Doordat de knopen wegvielen, naaide ik de zijstukken aan elkaar. Hoe juist, dat krijg ik hier niet uitgelegd, maar moeilijk was het niet: er moest alvast een patroonstuk minder geknipt worden en dat mocht goed meevallen.

Dat brengt mij bij stap 2 in de vereenvoudigingsfase: namelijk de stof. Linnen schreeuwt zowat eenvoud en zomer uit en wonder boven wonder vond ik een lap donkergroen linnen in mijn stoffenkast. Waar ze vandaan komt is me een raadsel, maar mij hoor je niet klagen. De lap was net groot genoeg voor alle patroondelen en perfect van kleur! 

Stap 3 tenslotte, bestond uit een paar kleine patroonaanpassingen. Zo liet ik het zakje in het bovenstuk  achterwege en maakte ik de broekspijpen een stukje korter en smaller naar de onderkant toe. De zoom plooide ik om en die zette ik met een paar steken aan weerskanten van de pijp vast.

De zomer is nu niet meteen mijn favoriete seizoen, verre van zelfs, maar met dit soort van outfit wordt het hopelijk toch een stukje draaglijker.

Highlands Wrap Dress

Laat me beginnen met te zeggen dat ik deze jurk beter eerst had gestreken vooraleer ik er foto’s van nam. En misschien had ik ook beter eens met een kam door mijn haar gegaan. Maar soit, als beginnend kleren-naai-blogger moet ik het nog gewoon worden om voor de camera te poseren. Met tassen kan je zelf nog uit the picture blijven, maar een kleed zoals dit komt beter tot zijn recht gedragen dan op een kapstok. En dragen zal ik het want het past niet alleen goed, het draagt ook heel erg fijn!

De Constance salopette van Fibre Mood

Je zou mij misschien wel de vrouwelijke Dax Shepard kunnen noemen.Voor wie die naam niet kent: hij is een acteur en de echtgenoot van Kristen Bell. Zij is dan weer Anna uit ‘Frozen’, die film met Idina Menzel. Weet je wel, die ene die samen met Amy Adams in ‘Enchanted’ speelde? Amy Adams die nu trouwens in de cinema te bewonderen is in ‘Vice’, samen met Steve Carell. Steve die zoals je misschien nog weet in Kevin Bacon alias ‘David Lindhagen‘ zijn grootste vijand zag in ‘Crazy Stupid Love’? Maar kom, dit is hier geen spelletje ‘Six Degrees of Kevin Bacon’, ik had het over Dax Shepard.

Awesome Oslo

Tricot angst. Ik weet niet of het een echte klinische aandoening is, maar ik had er in ieder geval serieus last van. Honderden toffe tricot-maaksels zag ik de afgelopen jaren passeren in blog- en Instagramland, maar zelden of nooit kon ik me ertoe aanzetten om er echt werk van te maken. Veel verder dan een onderbroekje of een sweater kwam ik niet en bleef de gedachte van ‘tricot is moeilijk’ hardnekkig in mijn hoofd vastzitten. Tot ik op een avond in december (aangemoedigd door Eva en Nancy) aan het werk werd gezet met de overlock en jawel, tricot.

Een kimono zonder patroon

Een tijdje geleden kocht ik een prachtige stof bij Madeline de Stoffenmadam met de intentie om er een jurk van te maken. Maar na mijn vorige poging tot het maken van een kleedje was ik ineens niet meer zo zeker van mijn stuk. Want wat als dit ook niet zou passen? Dan had ik al die prachtige stof zomaar verknoeid. Daarom liet ik de stof nog wat langer in de kast liggen en dacht ik verder na vooraleer ik er de schaar in zette. Het zal waarschijnlijk Pinterest geweest zijn dat mij nadien op het idee bracht om er een kimono van te maken.

Een linnen jurk & Veritas magazine giveaway

Ken je die scène [spoiler alert] in “The Sixth Sense” waar die kleine fluistert: “I see dead people.” En dat er vervolgens koude rillingen over je rug lopen want dat had je helemaal niet zien aankomen? Wel ik had net dezelfde ervaring toen ik het patroon van deze jurk wat beter bekeek. “I see buttons.” was het in mijn geval en ik kan u zeggen de horror en de bijhorende koude rillingen waren exact hetzelfde als in die film met dat enge blonde kind. Nu wist ik wel dat het een uitdaging voor mij ging worden om zo’n kleed ineen te krijgen, maar op een hele rij verborgen knopen; daar had ik niet op gerekend.

De Bellah Blouse

Toen Eva een paar weken geleden de Bellah Blouse op haar blog toonde, was ik meteen fan van dit patroontje. Een eenvoudige snit met een paar mooie details en vooral niet te moeilijk. Dus wanneer het patroon vorige week te koop werd aangeboden, heb ik het meteen gedownload, geprint en ineen gepuzzeld. Alleen een geschikte stof ontbrak nog en die vond ik toevallig in de kringloopwinkel in Eva’s thuisstad. Voor 3,5 euro dan nog wel.

Bommakleed 2.0

Vorig jaar maakte ik al een bommakleed en was toen vastbesloten om een tweede, verbeterde versie te maken. Uiteindelijk duurde het een jaar vooraleer jurk nummer twee er was en dit kwam voornamelijk omdat er aan het patroon een paar aanpassingen moesten gedaan worden en dit mij wat schrik aanjoeg. De halsuitsnijding moest wat ruimer gemaakt worden en de mouwen een stuk langer, maar hoe, dat was de vraag.

MAKE DO AND MEND

Bij het opruimen vond ik een vestje dat al enige tijd wachtte op wat verstelwerk. Er zat een gat bovenaan in het achterpand en een kleintje in de schoudernaad. Omdat het stoppen van kleren niet echt mijn sterkste kant is en ik het ook geen leuk werkje vind, loste ik het probleem op een andere manier op.Eerst streek ik kleine stukjes plakkatoen op de gaatjes en naaide daarop wat over en weer.