Tag Archives kleding

De Constance salopette van Fibre Mood

Je zou mij misschien wel de vrouwelijke Dax Shepard kunnen noemen.Voor wie die naam niet kent: hij is een acteur en de echtgenoot van Kristen Bell. Zij is dan weer Anna uit ‘Frozen’, die film met Idina Menzel. Weet je wel, die ene die samen met Amy Adams in ‘Enchanted’ speelde? Amy Adams die nu trouwens in de cinema te bewonderen is in ‘Vice’, samen met Steve Carell. Steve die zoals je misschien nog weet in Kevin Bacon alias ‘David Lindhagen‘ zijn grootste vijand zag in ‘Crazy Stupid Love’? Maar kom, dit is hier geen spelletje ‘Six Degrees of Kevin Bacon’, ik had het over Dax Shepard.

 

Dax houdt van salopetten, tuinbroeken, overalls, hoe je ze ook wil noemen en ik vind die dus ook ge-wel-dig! In de jaren negentig had ik al een oversized jeans exemplaar van de H&M waarin ik praktisch leefde en die ik occasioneel nog steeds draag als werkbroek. Ze is ondertussen wel een stuk korter aangezien de onderkant een sessie beton storten niet zo goed doorkwam en ze sindsdien vanzelf recht bleef staan. Enfin ik ben weer aan het afwijken, het gaat hier dus om de salopette.

Een paar jaar geleden schaftte ik mij terug een nieuwe aan, wederom een jeans modelletje van Abercrombie deze keer en die heb ik gedragen tot ze letterlijk tot op de draad versleten was. (Ik ben nog wel van plan om ze te herstellen!) Een nieuwe salopette stond dus op het verlanglijstje en liefst (sinds mijn shop-aversie) een zelfgemaakt of tweedehands stuk. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik een paar weken terug zag dat Fibre Mood ook een salopette in haar patronenportefeuille had zitten. (Inderdaad pas een paar weken geleden. Als voornamelijk tassenmaakster moet ik het het hele kleren-zelf-maken-patroontijdschriften-milieu nog wat beter leren kennen.)

Mijn vingers jeukten om de Constance salopette te maken maar omdat mijn naaiskills in het kledingdepartement nog bijlange niet op punt staan, was ik toch ook erg terughoudend om dat ineens in een goede -lees:nieuwe- stof te maken. Daarom ging ik op zoek naar een gepaste stof in mijn voorraad en de enige lap die groot genoeg was bleek deze €2/meter stof te zijn.

Op zaterdag trok ik naar Madeline om de Fibre Mood aan te schaffen en tegen zondagavond had ik 80% van een salopette bijeen genaaid. Het is maar om te zeggen dat het een gemakkelijk en erg duidelijk patroon is. Maandagvoormiddag begaf ik mij dan opnieuw naar Madeline om gespen en knopen te kopen die ik vervolgens vastnaaide en er na het passen terug afhaalde.

Omdat ik geen zilverkleurige jeansknopen vond, koos ik simpele witte knopen maar door hun positie recht op de heupen, had ik evengoed ‘WIDE LOAD’ op mijn voorhoofd kunnen tatoeëren en een biepsignaal laten weerklinken wanneer ik achteruit stapte. Nu weet ik wel dat ik geen slanke den ben, maar die witte knopen trokken de aandacht net iets teveel naar mijn breedste ‘zone’. De pot met knopen werd dan maar bovengehaald en daarin vond ik exact 8 perfecte knopen. Alsof het kismet was.

Zoals ik al schreef paste ik de salopette pas toen ik de knopen er had opgenaaid en ze lijkt precies toch goed te passen. Hoewel, een maatje kleiner misschien ook had gekund oftewel zijn het alleen de pijpen die toch wat smaller mogen. Mijn confectiemaat is meestal 38/40 en de maattabel van Fibre Mood stelde een 44 voor, daarom maakte ik een maat 42. Kwestie van de kerk in het midden te houden. Het patroon was duidelijk en de werkbeschrijving zat goed ineen, zo goed zelfs dat ik al zin heb om weer een patroon van Fibre Mood te maken. Wie had dat kunnen denken, ik die enthousiast zou worden over kledingpatronen!

Of ik de salopette ook in real life ga dragen betwijfel ik. Het is uiteindelijk maar een oefenstofje en ik ben van plan om er eentje in een ‘goede’ stof te maken. Wel ben ik zeker dat ik ze ga dragen, maar dan als werkbroek. Ik beloof dat ik er deze keer niet mee in ‘den beton’ zal gaan staan.

Awesome Oslo

Tricot angst. Ik weet niet of het een echte klinische aandoening is, maar ik had er in ieder geval serieus last van. Honderden toffe tricot-maaksels zag ik de afgelopen jaren passeren in blog- en Instagramland, maar zelden of nooit kon ik me ertoe aanzetten om er echt werk van te maken. Veel verder dan een onderbroekje of een sweater kwam ik niet en bleef de gedachte van ‘tricot is moeilijk’ hardnekkig in mijn hoofd vastzitten. Tot ik op een avond in december (aangemoedigd door Eva en Nancy) aan het werk werd gezet met de overlock en jawel, tricot.

Een kimono zonder patroon

Een tijdje geleden kocht ik een prachtige stof bij Madeline de Stoffenmadam met de intentie om er een jurk van te maken. Maar na mijn vorige poging tot het maken van een kleedje was ik ineens niet meer zo zeker van mijn stuk. Want wat als dit ook niet zou passen? Dan had ik al die prachtige stof zomaar verknoeid. Daarom liet ik de stof nog wat langer in de kast liggen en dacht ik verder na vooraleer ik er de schaar in zette. Het zal waarschijnlijk Pinterest geweest zijn dat mij nadien op het idee bracht om er een kimono van te maken.

Een linnen jurk & Veritas magazine giveaway

Ken je die scène [spoiler alert] in “The Sixth Sense” waar die kleine fluistert: “I see dead people.” En dat er vervolgens koude rillingen over je rug lopen want dat had je helemaal niet zien aankomen? Wel ik had net dezelfde ervaring toen ik het patroon van deze jurk wat beter bekeek. “I see buttons.” was het in mijn geval en ik kan u zeggen de horror en de bijhorende koude rillingen waren exact hetzelfde als in die film met dat enge blonde kind. Nu wist ik wel dat het een uitdaging voor mij ging worden om zo’n kleed ineen te krijgen, maar op een hele rij verborgen knopen; daar had ik niet op gerekend.

De Bellah Blouse

Toen Eva een paar weken geleden de Bellah Blouse op haar blog toonde, was ik meteen fan van dit patroontje. Een eenvoudige snit met een paar mooie details en vooral niet te moeilijk. Dus wanneer het patroon vorige week te koop werd aangeboden, heb ik het meteen gedownload, geprint en ineen gepuzzeld. Alleen een geschikte stof ontbrak nog en die vond ik toevallig in de kringloopwinkel in Eva’s thuisstad. Voor 3,5 euro dan nog wel.

Bommakleed 2.0

Vorig jaar maakte ik al een bommakleed en was toen vastbesloten om een tweede, verbeterde versie te maken. Uiteindelijk duurde het een jaar vooraleer jurk nummer twee er was en dit kwam voornamelijk omdat er aan het patroon een paar aanpassingen moesten gedaan worden en dit mij wat schrik aanjoeg. De halsuitsnijding moest wat ruimer gemaakt worden en de mouwen een stuk langer, maar hoe, dat was de vraag.

MAKE DO AND MEND

Bij het opruimen vond ik een vestje dat al enige tijd wachtte op wat verstelwerk. Er zat een gat bovenaan in het achterpand en een kleintje in de schoudernaad. Omdat het stoppen van kleren niet echt mijn sterkste kant is en ik het ook geen leuk werkje vind, loste ik het probleem op een andere manier op.Eerst streek ik kleine stukjes plakkatoen op de gaatjes en naaide daarop wat over en weer.

FLORENCE FLAIR

Eindelijk. Dat is het eerste woord dat bij me opkomt nu ik deze rok heb gemaakt. Het is al sinds deze instagram van september vorig jaar dat ik de maxi rok uit Eva’s boek, Urban Style wil maken. Wegens gebrek aan tijd, stof en -eerlijk is eerlijk- een beetje schrik van kledij naaien en grote stukken stof, kwam het er niet van. Maar na het zien van deze mooie exemplaren ben ik dan toch maar in gang geschoten.

EEN FLANELLEN PYJAMABROEK

Bij de stapel stoffen die ik afgelopen oktober kreeg, zaten er twee grote panelen flanel. Genoeg voor een paar broeken van te maken en zo kwamen er twee pyjamabroeken vanonder de overlock tevoorschijn. De ene broek is van wit flanel met een heel fijn rood bloemenmotiefje, afgewerkt met rode jersey boordstof. Bovenaan zit er ook een stuk boordstof met daarin een brede elastiek verwerkt.

EEN BOMMAKLEED

Toen ik onlangs in de bib door een Burda bladerde kwam ik een patroon voor een simpel kleedje tegen. Eentje met een verhoogde taille en loshangend rokdeel, ideaal om te verbergen wat niet gezien moet worden en perfect om mijn korte beentjes optisch wat te verlengen. Het gebrek aan decolleté was het enige minpunt. Niet dat ik met ‘de meisjes’ te koop wil lopen, maar aangezien ik torso-gewijs eerder bij team Susannah hoor, wist ik niet of het erg flatterend ging zijn, zo’n hooggesloten jurk.