Tag Archives cadeautje

Een tweede Making Backpack

Ter voorbereiding van een workshop die ik bij Madeline gaf en omdat de BFF een verjaardagscadeautje verdiende, maakte ik nog een keer de Making Backpack van Noodlehead. Ik had gezien dat ze de rugzak op haar ‘mooi’ Pinterest bord had gezet en dus ging ik er van uit dat ze zo’n rugzak misschien wel zou appreciëren. Het was ook ineens een goede oefening om het maken van de rugzak in mijn vingers te krijgen.

Iets maken voor een ander is altijd een beetje spannend omdat je zelf de materialen en kleurencombinaties moet kiezen. Nu weet ik dat de BFF van geel/oker houdt en daarom koos ik een okerkleurige oilskin bij Madeline. Een fantastische stof om mee te werken en eentje die alleen maar mooier wordt naargelang er wat wear & tear optreedt.

Voor de voering (en omdat mijn budget het niet toeliet om alles nieuw te kopen) koos ik voor een stof uit de eigen stoffenvoorraad. Ik wilde absoluut een lichtkleurige stof (handig!) en iets stevigs, zodat tussenvoeringen en verstevigingen niet nodig zouden zijn. Zo kwam ik uit bij een iets dikker wit katoen.

Om het geheel toch een beetje meer ‘oempf’ te geven, bestempelde ik de stof met blokstempels. Dit was meer dan ideaal in deze situatie omdat ik de stempels niet alleen heb gekregen van de BFF, maar ook omdat ze een mooie verwijzing zijn naar haar Indiase roots. Ik gebruikte roze en grijze textielverf (weeral gewoon omdat ik die in huis had) en mixte van wat acrylverf een beetje okerkleurige verf om tussen het patroon door stippen te zetten. Zo is er toch een link tussen de buiten- en binnenkant.

Ik volgde het patroon grotendeels, alleen de riemen en de binnenafwerking deed ik een beetje anders. De riemen maakte ik opnieuw zoals mijn eerder exemplaar, dus van stof en leer. Voor de gevreesde biaisafwerking liet ik de naadwaarde op 1,25 cm en werkte deze af met een 6,5 cm breed lint in oilskin. Zo bleef de kleur van het garen hetzelfde als die van de buitenkant en valt het niet zo op als ik naast het originele stiksel zou naaien. Door de bredere naadwaarde heb je ook letterlijk meer plaats om te werken en gaat het prutsgehalte wat naar beneden.

Nu is het enkel nog wachten op haar reactie. De tas gaat sebiet op de post naar het verre Limburg, fingers crossed dat ze hem leuk vindt!

een juwelenrol

Hoe gemakkelijk sommige mensen in de omgang kunnen zijn, zo moeilijk zijn ze soms om een gepast cadeautje voor te vinden. Zo ook de ontvanger van deze juwelenrol. Niet omdat ze een moeilijk mens is of omdat ze een eigenaardige goesting heeft, maar gewoon omdat er geen marge is. Oftewel is het mooi, oftewel is het lelijk. Punt uit. Dus toen ze met de briljante suggestie kwam aanzetten om een juwelenrol voor haar te maken, was het niet zozeer de vraag of dit mij wel ging lukken, maar wel: gaat ze het mooi vinden?

Awesome Oslo

Tricot angst. Ik weet niet of het een echte klinische aandoening is, maar ik had er in ieder geval serieus last van. Honderden toffe tricot-maaksels zag ik de afgelopen jaren passeren in blog- en Instagramland, maar zelden of nooit kon ik me ertoe aanzetten om er echt werk van te maken. Veel verder dan een onderbroekje of een sweater kwam ik niet en bleef de gedachte van ‘tricot is moeilijk’ hardnekkig in mijn hoofd vastzitten. Tot ik op een avond in december (aangemoedigd door Eva en Nancy) aan het werk werd gezet met de overlock en jawel, tricot.

Van dopp kit naar toiletzak en terug

Tweeëntwintigjarige jongens zijn moeilijk om cadeautjes voor te kopen. Of tenminste ik vind dat toch. Daarom ging ik te rade bij zijn mama en zij gaf me de tip om een toiletzak te maken voor de birthday boy en dit bleek om 3 redenen een goed idee. 1.De jongeman heeft er geen. 2.Hij gaat binnenkort voor een tijdje naar het buitenland en dan komt dat uiteraard van pas. 3. De zus was blij dat hij haar exemplaar dan niet langer stiekem zou inpikken. Gewapend met een vaag idee ging ik aan de spreekwoordelijke tekentafel zitten en bedacht een semi stoere toiletzak voor de tweeëntwintig jarige globetrotter.

Een praktisch cadeau: de toiletzak

Mijn schoonzus was dit weekend jarig en dat verdient uiteraard een cadeautje. Ik had het plan opgevat om voor haar een gepersonaliseerde waszak te maken (net zoals ik eerder deed voor mijn broer en mijn nichtjes), maar vond het nogal een pover cadeautje op zich. Om in het thema ‘reistas’ te blijven besloot ik dan maar om ook een toilettas voor haar te maken. Met als bonus dat -in tegenstelling tot een echte handtas- als ze de tas lelijk zou vinden, ze er niet mee over straat moet.

Houten lepels

Al een hele tijd volg ik op Instagram een aantal houtbewerkers/kunstenaars die de meest prachtige, originele dingen maken. Verschillende daarvan maken voornamelijk houten lepels en spatels, broodplanken en botermessen en telkens ik van die handgemaakte beauty’s zag dacht ik bij mezelf: “Dat wil ik ook kunnen.” Het bleef echter heel lang bij denken totdat ik doorhad dat het eigenlijk gewoon een kwestie van beginnen is. Niets houdt mij tegen om het zelf ook eens te proberen. En zo kocht ik twee houtmessen en ging op zoek naar hout.

Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.

Een handgemaakte leren riem

Tijdens de voorbije winter ging het niet zo goed met mijn vaders gezondheid waardoor hij op een paar weken tijd 13 kilo vermagerde. Ondertussen voelt hij zich terug een pak beter en zijn er ook een paar kilo’s terug aangekomen, maar bijlange niet alle dertien. Geen erg uiteraard (er mocht wat af) nadeel is dat zijn broeken nu niet meer fatsoenlijk passen. Veel mensen zouden dat dan als een reden zien om te gaan shoppen, maar mijn vader niet. Waarom veel geld uitgeven aan een nieuwe garderobe als je gewoon een broeksriem kan dragen? Dat die riemen nu natuurlijk ook te groot zijn, daar wordt over gezwegen.

Een katoenen tote bag met strijkapplicatie

Gisteren vierde Poppemie haar 15de verjaardag en daar hoort uiteraard een cadeautje bij. Lang moest ik niet nadenken over wat ik haar zou geven. Ze neemt namelijk tegenwoordig haar spullen mee in een standaard katoenen tote bag. Op zich niets mis mee, alleen dat er reclame op staat van Deloitte. en dat past nu niet echt bij zo’n jong meisje. Dat kan beter, vind ik.

een tweede tas in wolvilt

Oh, boy. Waar moet ik beginnen met dit blogbericht? Enerzijds valt er zoveel te zeggen over het maken van deze tas, maar anderzijds is het ook eenvoudig te beschrijven in 1 woord: MOEILIJK. En dat had ik niet verwacht. Want wanneer mijn werkgever eind november vroeg of ik het zag zitten om voor haar een nieuwe tas te maken, dacht ik direct: waarom niet? Het zou een eenvoudig model worden en met nog een paar weken te gaan tot Kerstmis zou het zo het ideale Kerstcadeau worden.