Zeg het met bloemen

Ik wil graag geloven dat ik geen meeloper ben en niet vatbaar ben voor de laatste trends, maar eigenlijk, who am I kidding?  Sommige modegrillen laat ik inderdaad wijselijk aan me voorbij gaan wegens het bereikt hebben van een bepaalde leeftijd of omdat ik het gewoon gatlelijk vind (Ik kan met de nodige fierheid zeggen dat ik deze gedrochten nooit heb gedragen!), maar andere trends sluipen wel stilletjes mijn dagelijkse leven binnen. Enter de witte sneakers bijvoorbeeld. Of de flanking trend. Allemaal modegrillen waar ik als een mak schaap in meega en de laatste tijd is daar de liefde voor een uitbundig bloemenmotief bijgekomen.

Vanille-ijs met een wafeltje

Ik hou van ijs. Altijd al gedaan en dat zal voor altijd zo blijven. Waarom dat weet ik niet. Misschien heeft het te maken met de eenvoud ervan: een simpel bolleke crème-glace op een hoorntje en het is direct feest. Misschien omdat ijs onlosmakelijk verbonden is met vakantie, zon en die zorgeloze augustusdagen van vroeger toen je het liedje van de ijsjeskar hoorde en je vol ongeduld met 20 frank op de trottoir zat te wachten. Misschien omdat met de lepel recht uit een bak ijs eten een guilty pleasure is en onmiddellijk troost brengt in droeve dagen. Of misschien moeten we het niet te ver gaan zoeken en is het gewoon omdat ijs onze zintuigen op tal van manieren streelt. Prettig koud, fluweelzacht en verleidelijk lekker.   

2017: de dingen die je niet zag

Eerst en vooral een gelukkig, creatief en vooral gezond 2018 gewenst! Het voorbije jaar werd er hier weer heel wat gemaakt. Zowel met stof, als leer, suiker, hout en wol. De meeste van die dingen geraakten ook tot op deze blog, maar sommige slaagden daar niet in. Hierbij een overzicht van de dingen die het daglicht niet zagen.

No tags 0

Houten lepels

Al een hele tijd volg ik op Instagram een aantal houtbewerkers/kunstenaars die de meest prachtige, originele dingen maken. Verschillende daarvan maken voornamelijk houten lepels en spatels, broodplanken en botermessen en telkens ik van die handgemaakte beauty’s zag dacht ik bij mezelf: “Dat wil ik ook kunnen.” Het bleef echter heel lang bij denken totdat ik doorhad dat het eigenlijk gewoon een kwestie van beginnen is. Niets houdt mij tegen om het zelf ook eens te proberen. En zo kocht ik twee houtmessen en ging op zoek naar hout.

Een grote zachte sprei

Een jaar geleden kocht ik op een verkoop voor het goede doel een hele grote lap stof zonder enig doel. Normaal gezien doe ik dat niet, zomaar stof kopen zonder dat ik weet waarvoor het gaat dienen, maar deze zachte wolk kon ik echt niet laten liggen. Het is een zalig zachte, lichtjes gemêleerde tricot stof met allemaal kleine kussentjes en 10 euro voor een 6,5 vierkante meter stof is geen geld hè! Na wat getwijfel (zou ik er kussens van maken?) besloot ik om er een hele grote sprei van te maken. En dat die groot is, dat heb ik geweten bij het vastnaaien van de brede boord.

No tags 0

Video: New York City 2017

Om de Amerika maand hier op de blog af te sluiten, geef ik nog graag mijn reisvideo mee. In plaats van foto’s te nemen, leek het me wel fijn om een keer allemaal korte stukjes film te maken en te monteren tot een reisvideo. Het is iets dat ik nog nooit gedaan had en ik begon er dan ook aan zonder plan of scenario. Eenmaal thuis ben ik dan met veel gepruts en geduld tot onderstaand resultaat gekomen. Voor wie het interesseert: ik filmde alles gewoon met mijn iPhone 5s en zonder statief, maar dat is er overduidelijk aan te zien. #shakyhands

muziek: The Day – Moby  (via www.mobygratis.com)

chocolate (chip) cookies

Deze koekjes maakte ik al in de zomer maar vond nog niet te tijd om er over te bloggen. Na mijn blogpost van vorige week past hij wel goed in het thema USA en dus roep ik november hier op de blog officieel uit tot Amerika maand. Zo kan ik in mijn volgende post nog het filmpje laten zien dat ik maakte in New York en zo lijkt het of ik een kei echte blogger ben die ook daadwerkelijk nadenkt over haar blogkalender en content. Inderdaad, content. Wij kei echte bloggers spreken niet over inhoud, maar gebruiken vakjargon. Soit, milk & cookies dus en ik moet zeggen; deze koekjes zijn héérlijk.

Een tas voor New York City

Tijdens de herfstvakantie had ik het geluk om New York City te bezoeken. Amerika is een land dat me al langer fascineert en hoewel NYC niet echt representatief is voor de rest van het land, stond het toch erg hoog op mijn te-bezoeken-plaatsen-lijst. Ik was erg aangenaam verrast door the city that never sleeps (letterlijk that is; om 3 uur ’s nachts was het drilboortijd onder ons hotelraam) en ik voelde me er al snel thuis. Zelfs van de pech-profetie waar ik het hier over had, was er in NYC geen sprake. Ik zeg het u: “New York City agrees with me.” Omdat ik niet zo vaak reis, was mijn reisuitzet echter beperkt, maar dat bleek voor een tassennaaister als ik een mooie uitdaging. Een reistas was aan de orde.

Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.