Op zoek naar de smaak van Italië

Op de televisie is een presentator luid aan het kakelen en de tl-verlichting maakt het blauw geschilderde interieur er niet gezelliger op. Het is al laat op de avond en naast de onvermijdelijke stamgast en il nonno e la nonna is er niemand aanwezig. Het is begin december. Buiten is het donker en koud en dat staat in schril contrast met de warmte waarmee we worden ontvangen. Natuurlijk kunnen we nog iets eten. “Volstaat een simpele pasta? Hier, zet u aan tafel en we maken snel iets klaar.”

Een kwartier later staat er een dampende schotel pasta voor ons op tafel. Pappardelle al sugo di papera. Oftewel papardelle met een tomatensaus met ganzenvlees. Geflankeerd door een groene sla met huisgemaakte walnotenolie, vers brood, gemalen Parmezaanse kaas en een karaf wijn. Als dit een eenvoudige maaltijd is dan mag voor mij het woord ‘ingewikkeld’ uit het woordenboek geschrapt worden. Deze pasta is zo vol van smaak dat men in een lyrische bui zou kunnen zeggen dat je de liefde voor het koken, voor de producten die het land geeft, zo kan proeven. Deze pasta geeft zelfs troost waar er niks getroost hoeft te worden.

Dik anderhalf jaar later keren we terug. Deze keer ruilen we de  blauwe refter voor een tafel op het terras. Het is zomer nu en een plek in de schaduw met zicht op de wijngaard met daarachter de statige bergwand laten de punten voor sfeer en gezelligheid er met rasse schreden op vooruit gaan.  Een zeebries brengt niet alleen de heerlijke zilte geur van de Adriatische kust met zich mee, maar zorgt ook voor de nodige verkoeling op deze hete zomerdag.  Het contrast met het vorige bezoek kon niet groter zijn. Toch is er één constante: de huisgemaakte pasta met die perfecte sugo. Terwijl de krekels hun monotone lied zingen nemen we een eerste hap van dit godenmaal en ook deze keer stelt het niet teleur.

Hoewel ik er niks zou op tegen hebben om elke dag van ons verblijf deze maaltijd te verorberen, koken we op de meeste dagen zelf ons potje. Met de lokale ingrediënten voorhanden is het natuurlijk niet moeilijk om een smakelijke maaltijd op tafel te zetten. We eten zelfgebakken brood met de lekkerste boter ooit. Gegrilde courgettes en honingzoete meloen. Boven het vuur gegrilde arrosticini. Mozarella en burrata met zongerijpte tomaten, overgoten met extra vierge olijfolie. Nectarines uit de boomgaard van de buurman. Elke ochtend, middag en avond is het een waar feest aan tafel. En toch blijft er ergens het stille verlangen naar die heerlijke pasta bestaan.


Eenmaal terug thuis is het al snel gedaan met de de uitbundigheid aan smaken, kleuren en geuren die elke maaltijd sierden. Op een te verwaarlozen Insalata Caprese na, neemt de gewoonte al gauw terug de bovenhand. Het aanbod in de winkels hier is er natuurlijk ook niet naar, maar de Vlaamse nuchterheid is sterker dan gedacht. Een mens denkt algauw: een boterham met choco of salami zal ook wel volstaan.

Tot ik ergens midden augustus weer moet denken aan die heerlijke pasta. Is het nu het herfstige weer dat al dagen over het land heerst of het zien van dit cinematografisch pareltje uit Italië, feit is dat ik goesting heb in een bord verse papardelle met tomatensaus. Het zou naïef zijn om te denken dat ik diezelfde smaken uit Italië op mijn bord zou kunnen toveren, maar de goesting is zo groot dat ik niet anders kan dan een poging te wagen. Kismet zorgt ervoor dat ik net die week een hele kist zongerijpte, biologische tomaten krijg. Een betere vervanger voor hun Italiaanse tegenhanger zal ik hier niet vinden. Ook de ontdekking van deze blog via de Saveur Blog Awards komt op precies het juiste moment aanwaaien. Ik zoek en vind twee basisrecepten voor tomatensaus en zelfgemaakte pasta. Die laatste is bijzonder snel gemaakt en smaakt heerlijk. Voorheen maakte ik pasta enkel met type 00 bloem, wat ook prima is, maar door ook gewone huishoudbloem toe te voegen krijgt de pasta en iets stevigere textuur.  Het lijkt wel alsof de saus beter aan de pasta plakt en je iets meer bite krijgt. Of misschien stel ik me dat alleen maar voor en dat is ook prima.

De saus wordt een eenvoudige, no-nonsense pomerola. Ik voorzie geen ganzenvlees of een of andere vervanger. Alle smaak komt uit de tomaten en de olijfolie. De passe-vitte wordt nog eens uit de kast gehaald om de saus te zeven en alles voelt erg rustiek aan. Als een volleerde mamma doe ik zelfs de overschot van de saus in gesteriliseerde bokalen. Enkel een rood-wit geruite doekje over de deksels ontbreekt nog om deze Italiaanse huishoudvlijt fantasie te vervolledigen.

Na het koken is het tijd om te eten en zoals dat gaat is the proof of the pudding in the eating. Smaakt het naar de pasta uit Italië? Bijlange niet. Is het lekker? Dat wel. Assolutamente.

recept: Juls’ Kitchen: saus & pasta

3 Reacties
  • CarlaK
    oktober 9, 2017

    Dat leest hier als een -prachtig geïllustreerde- roman !

  • LaFilleHella
    oktober 11, 2017

    Heerlijk mooi om te lezen! <3

  • Eva
    oktober 12, 2017

    Wat een heerlijkheid, de foto’s en het verhaal… Ik voel me onmiddellijk daar, ergens in Italië. En goesting naar een lékkere pasta, oh mannekes!
    En herkenbaar ook, de smaak van iets in combinatie met de sfeer en de plek waar je het at, ik begrijp het helemaal. Zo weet ik nog perfect hoe de omelet met spek van mijn moeke smaakte, op een zondagochtend gebakken in een pan zonder steel (want kapot maar ach, de pan was toch nog okee.). Nooit at ik nog zo’n lekkere omelet, nooitoftenooit. En dat hoeft neit he, het is goed zoals het is, sweet memories en al.
    Net zoals jouw remake van de tomatensaus die er wat mij betreft hemels uitziet!

Reageer op dit bericht

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *