een tweede tas in wolvilt

Oh, boy. Waar moet ik beginnen met dit blogbericht? Enerzijds valt er zoveel te zeggen over het maken van deze tas, maar anderzijds is het ook eenvoudig te beschrijven in 1 woord: MOEILIJK. En dat had ik niet verwacht. Want wanneer mijn werkgever eind november vroeg of ik het zag zitten om voor haar een nieuwe tas te maken, dacht ik direct: waarom niet? Het zou een eenvoudig model worden en met nog een paar weken te gaan tot Kerstmis zou het zo het ideale Kerstcadeau worden.

Niet dus. Er bleek niets eenvoudig of snel aan deze tas te zijn en wel om verschillende redenen.

  • De tas zou ter vervanging zijn van een oude, leren tas. (zie hierboven)  Een tof exemplaar van Mandarina Duck, maar volledig op. De nieuwe tas moest eveneens groot en stevig zijn met een breed hengsel en -oh, de horror!- een rits. Dat die rits mij parten zou spelen wist ik al op voorhand, maar ook dat brede hengsel bleek een probleem.
  • Dat de tas uit vilt zou gemaakt worden, was in onderling overleg bepaald, maar dat het uiteindelijk meer dan drie weken zou duren vooraleer ik het in huis had, was minder voorzien. Eerst kon ik niet kiezen tussen wolvilt en synthetisch vilt dus kreeg ik een aantal stalen opgestuurd. Het wolvilt stak er met kop en schouders bovenuit qua uitzicht en kwaliteit en dus bestelde ik daar een metertje van. Bleek het niet op voorraad en werd de levering met onbepaalde tijd uitgesteld.


  • Wanneer het vilt dan toch arriveerde, maakte ik eerst twee proefmodellen om de grootte in te schatten, de plaatsing van het vakje te bepalen, te onderzoeken hoe die rits erin kon en om te zien hoe ik dat brede hengsel kon vastmaken. Natuurlijk vraagt dit tijd en met de feestdagen in volle gang en het dagdagelijkse leven dat verder gaat, is er zo weer een week of twee voorbij. Met Kerstmis werden er goede wensen en excuses gegeven, maar spijtig genoeg geen cadeau.
  • Toen het prototype goed genoeg was, werd het tijd om over te gaan om de echte tas te naaien en toen sloeg de knipangst toe. Van een stof aan €90/meter krijg ik echt wel zenuwen en zo verdween  de goesting om er aan door te werken. 

  • Ondertussen was ik ook nog niet zeker hoe ik de uiteinden van de rits netjes ging afwerken. Waar het stikken van de hoekjes bij het prototype al moeilijk ging -bleek bij het aanzicht van het wolvilt- dat het hiermee helemaal niet ging lukken. Een andere oplossing drong zich op en ook daar kroop weer een week tijd in.
  • Verder moest het brede hengsel gerecupereerd worden en kon ik er nergens gepaste fournituren voor vinden. Schuifgespen en passanten van 6 cm breed zijn blijkbaar zeer moeilijk te vinden. Dan maar 2 keer naar Madeline voor smallere tassenband en ijzerwaren: een keer op sluitingsdag en een keer 2 dagen later.
  • Inmiddels was het februari geworden. Een maand waarin de verjaardagen van mijn petekind, nichtjes en meter worden gevierd en dus tijd moest gemaakt worden voor taart en cadeautjes. Bye, bye naaitijd.

  • Uiteindelijk had die knipangst nu wel lang genoeg geduurd en werd de basis van de tas gemaakt. Het vakje met rits werd genaaid (en terug losgetornd en door een nieuw en beter exemplaar  vervangen) en ook het binnenvak werd gestikt. De rits bleek heel eenvoudig om vast te stikken en ook de bodem en zijnaden werden vlot genaaid.
  • Vervolgens werd de tas terug uiteen gehaald omdat ik tassenvoetjes vergat te installeren. Ik maakte van de gelegenheid ineens gebruik om een extra versteviging op de bodem te stikken. Hiervoor gebruikte ik een stuk leer uit de oude tas.

  • Nu moest het hengsel nog vastgezet worden. Hiervoor had ik zwart leer nodig, maar dat had ik niet in huis. Een bezoek aan de leerhandel werd gepland, maar Koning Winter stak daar een stokje voor. Enter vorst en ijzel, exit roadtrip naar Limburg.
  • Dan maar zelf een stuk leer kleuren met verf van bij de schoenmaker, blijkt die schoenmaker op vrijdag dicht te zijn. Weer een paar dagen wachten en ondertussen dan al maar een patroontje tekenen voor de hengselstukken. Om dan dit weekend eindelijk de tijd te vinden om de tas af te werken. 

De hengselstukken werden gesneden, gekleurd, gepolijst en geboend.  Vervolgens werd het hengsel vast gestikt aan de geleider en maakte ik nog een schouderstuk uit vilt. Omdat ik voor smallere tassenband moest kiezen, leek me zo’n schouderkussentje wel een mooi compromis. Met vier stevige rivetten werd het hengsels vastgezet en als finishing touch kon ik er EIN-DE-LIJK een label opnaaien. Dat deed deugd!


Wolvilt: Wolvilt.nl

Ritsen: Veritas

Tassenband & fournituren: Madeline De Stoffenmadam

Leer: Berten-Seijnhaeve

 

19 Reacties
  • Liesbeth
    februari 20, 2017

    Hallelujah, dat is eigenlijk wel eens leuk om te lezen: zo the making off… Echt niet evident! Maar het werd wel weer een prachtexemplaar. Met kerst krijg je al zoveel cadeaus, ik denk dat dit een leuke einde-winter-verrassing is voor je werkgever.

    • Annelies
      februari 22, 2017

      Ja, het was een echte verrassing want ze was al vergeten dat ze nog een cadeautje te goed had.

  • Caro
    februari 20, 2017

    Wauw, veel werk maar echt prachtig!

  • Annick
    februari 21, 2017

    Oh mijn godjes wat hou ik van uw drang naar perfectie… ooit sukkelde ik ook met n hengsel en de tas belandde in de vuilbak wegens die imperfectie… en als ik dit zie dan snap ik waarom ik nog altijd geen zwarte handtas nr mijn goesting heb gevonden en blijf rondlopen met n compleet gerafelde voering… ik wou dat ik uw werkgever was! (Mss lag ik dan ook. Iet te typen om 3u45 ’s nachts en had ik dan minder stress :))

    • Annelies
      februari 22, 2017

      Haha!! Die drang naar perfectie is er niet altijd hoor, zeker niet wanneer ik iets voor mezelf maak. Maar wanneer het om een cadeautje gaat dan moet het helemaal goed zijn, anders durf ik dat niet afgeven hoor!

  • liezewiezewoes
    februari 21, 2017

    my god wat een prachtige tas! Maar wat een maakmiserie! En dan nog voor een tas die je niet gaat houden 😀

  • eva maria
    februari 21, 2017

    Echt Annelies, een medaille voor moed en volharding verdien jij. Of twee! En dat voor een tas die je dan nog moet weggeven 🙂
    Maar het moet gezegd: ze ziet er mega-professioneel uit en ze is daarbovenop ook nog eens echt mooi. Ik kan zeker geen bestellingske plaatsen?

    • Annelies
      februari 22, 2017

      Een bestellingske? Dat is nog meer stress! (en ik was net zo blij dat ik er vanaf was…) 🙂

  • Naomi
    februari 21, 2017

    Echt een heel schoon exemplaar geworden! Ik denk dat uw werkgever content is en het rap vergeven zal zijn dat die tas wat langer op zich heeft laten wachten!

    • Annelies
      februari 22, 2017

      Vergeven? Ze was het al vergeten dat er nog een cadeautje zat aan te komen voor haar en ze was er super content mee!

  • Astrid
    februari 21, 2017

    Wauw 😍 Wat een supermooie tas is het geworden

  • Vink
    februari 21, 2017

    Wat een prachtig resultaat!

  • withlovebyeva
    februari 22, 2017

    Een hobbelig naaipad, maar wat een resultaat! Haute design, dit. Alweer. Ik ben zo fan van alle kleine details die stuk voor stuk kloppen!

  • Gaëtane
    februari 22, 2017

    Wauw, prachttas!! Chapeau voor al je geduld!

  • Mademoiselle Fresita
    februari 24, 2017

    Ik zou er nooit aan beginnen – omdat het er bij mij ook nooit zo goed zou uitzien – maar man, hoe professioneel! Puik werk. Bloed, zweet en tranen misschien, maar de voldoening lijkt me groot.

  • de wonderkamer
    februari 26, 2017

    Er is maar één woord : prachtig! (beetje jaloers 🙂 )

  • karla
    maart 2, 2017

    Wat een knappe sportieve tas! Soms vloekt ne mens serieus bij het maken van iets maar bij zo’n resultaat vergeet je dat snel!

  • Zus 1
    maart 5, 2017

    Wauw, knippen in zo’n dure stof! Het zou me ook knip angst bezorgen!
    Een heel mooi resultaat!
    Zus 1

Reageer op dit bericht

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *