Browsing Category Naaien

Zeg het met bloemen

Zeg het met bloemen

Ik wil graag geloven dat ik geen meeloper ben en niet vatbaar ben voor de laatste trends, maar eigenlijk, who am I kidding?  Sommige modegrillen laat ik inderdaad wijselijk aan me voorbij gaan wegens het bereikt hebben van een bepaalde leeftijd of omdat ik het gewoon gatlelijk vind (Ik kan met de nodige fierheid zeggen dat ik deze gedrochten nooit heb gedragen!), maar andere trends sluipen wel stilletjes mijn dagelijkse leven binnen. Enter de witte sneakers bijvoorbeeld. Of de flanking trend. Allemaal modegrillen waar ik als een mak schaap in meega en de laatste tijd is daar de liefde voor een uitbundig bloemenmotief bijgekomen.

Zachte zakjes

Zachte zakjes

Toen Griet en Annick in oktober een feestje gaven om de publicatie van hun boek Stof voor durf het zelvers 3 te vieren kon ik daar natuurlijk niet met lege handen naartoe gaan. Omdat ritstasjes altijd van pas komen en leuk & redelijk foolproof zijn om te maken, naaide ik twee exemplaren in mekaar voor de gevierde auteurs. De stoffen kwamen gewoon uit de voorraad en waren snel gekozen.

Een grote zachte sprei

Een grote zachte sprei

Een jaar geleden kocht ik op een verkoop voor het goede doel een hele grote lap stof zonder enig doel. Normaal gezien doe ik dat niet, zomaar stof kopen zonder dat ik weet waarvoor het gaat dienen, maar deze zachte wolk kon ik echt niet laten liggen. Het is een zalig zachte, lichtjes gemêleerde tricot stof met allemaal kleine kussentjes en 10 euro voor een 6,5 vierkante meter stof is geen geld hè! Na wat getwijfel (zou ik er kussens van maken?) besloot ik om er een hele grote sprei van te maken. En dat die groot is, dat heb ik geweten bij het vastnaaien van de brede boord.

Een tas voor New York City

Een tas voor New York City

Tijdens de herfstvakantie had ik het geluk om New York City te bezoeken. Amerika is een land dat me al langer fascineert en hoewel NYC niet echt representatief is voor de rest van het land, stond het toch erg hoog op mijn te-bezoeken-plaatsen-lijst. Ik was erg aangenaam verrast door the city that never sleeps (letterlijk that is; om 3 uur ’s nachts was het drilboortijd onder ons hotelraam) en ik voelde me er al snel thuis. Zelfs van de pech-profetie waar ik het hier over had, was er in NYC geen sprake. Ik zeg het u: “New York City agrees with me.” Omdat ik niet zo vaak reis, was mijn reisuitzet echter beperkt, maar dat bleek voor een tassennaaister als ik een mooie uitdaging. Een reistas was aan de orde.

Een camouflage tas

Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.

Een roze leren tas

Een roze leren tas

Tijdens de vakantie had ik het plan opgevat om een leren tas te maken. Een rechthoekig model zonder rits of al teveel fournituren en gemaakt uit super zacht roze leer. Want ja, ik ben al jaren een fan van roze en hoewel ik het niet zo voor trends heb, ben ik wreed content dat we nu (en blijkbaar is het een blijvertje!) overal millennial pink zien verschijnen. Voor het leer reed ik zoals gewoonlijk naar mijn favoriete leerwinkel in Zonhoven want ik weet dat ze daar alle soorten en kleuren hebben die je maar kan bedenken. Dat was echter zonder mijn pech-profetie gerekend. 

een restjes tas

een restjes tas

Tijdens de zoveelste opruimronde op zolder vond ik een restje stof* van de Elisabeth tas uit mijn boek. Een van mijn -en blijkbaar ook van verschillende anderen, want ik krijg regelmatig vragen in verband met deze stof- favorieten uit het boek. Het is een prachtige grijze stof die ik tussen de coupons bij Les Tissus du Chien Vert vond. Het is te zeggen Elisabeth oftewel Lies vond deze stof destijds vandaar de naam van de tas. En ook dit tasje is voor haar.

Paint splatter tas

Paint splatter tas

Als voorbereiding op de workshop van vorige week maakte ik nog eens een Lili tas. Gewoon met stof die ik voorhanden had om alle stappen nog eens te overlopen en vooral om een voorbeeldtas te kunnen meenemen. Zo konden de deelnemers de grote en kleine Lili met elkaar vergelijken en zien waar het om gaat. Althans dat was het plan want door onverwacht te werken op zaterdag had ik geen tijd meer om de al geknipte patroondelen ook daadwerkelijk tot een tas te naaien. Dus bye bye grote Lili.

Lili tas

Lili tas

Binnenkort geef ik een workshop waarin je onder begeleiding een Lili tas kan maken. Meer info kan ...

drie kleine DIY’s

drie kleine DIY’s

De voorbije week was meer een ‘knutsel’- dan een ‘naai’week. Aangezien ik noch de stoffen, noch de inspiratie had om iets fatsoenlijks te naaien, ging ik aan het DIY’en. Als kind knutselde ik al heel veel en ik doe het nog steeds graag. Het is zoals je op mijn About-pagina kan lezen: “Wanneer ik met mijn handen kan werken ben ik het gelukkigst.” Daarom vandaag 3 kleine DIY’s met klei, leer en ik kan het niet laten, toch ook een beetje naaien.

De Bellah Blouse

De Bellah Blouse

Toen Eva een paar weken geleden de Bellah Blouse op haar blog toonde, was ik meteen fan van dit patroontje. Een eenvoudige snit met een paar mooie details en vooral niet te moeilijk. Dus wanneer het patroon vorige week te koop werd aangeboden, heb ik het meteen gedownload, geprint en ineen gepuzzeld. Alleen een geschikte stof ontbrak nog en die vond ik toevallig in de kringloopwinkel in Eva’s thuisstad. Voor 3,5 euro dan nog wel.

DIY: herbruikbare groenten- en fruitzakjes

DIY: herbruikbare groenten- en fruitzakjes

Elke keer als ik in de winkel kom, erger ik mij dood aan de mensen die een zakje pakken voor hun groenten en fruit. Drie peren? Die moeten in een zakje. Een kilo tomaten? In een zakje. Een bloemkool? U raadt het al: ook die gaat in een zakje. Nu beschouw ik mezelf niet echt als een groen meisje, maar al die onnozele zakjes, daar gaat mijn haar van rechtstaan. Daarom neem ik nooit zo’n plastiek ding ook al krijg ik daardoor heel soms een vuile blik van het Colruyt personeel.