Alle berichten van Annelies

2017: de dingen die je niet zag

Eerst en vooral een gelukkig, creatief en vooral gezond 2018 gewenst! Het voorbije jaar werd er hier weer heel wat gemaakt. Zowel met stof, als leer, suiker, hout en wol. De meeste van die dingen geraakten ook tot op deze blog, maar sommige slaagden daar niet in. Hierbij een overzicht van de dingen die het daglicht niet zagen.

1. De rokken en de kaftans

In de zomer maakte ik uit een tweedehands katoenen stofje een eenvoudige midi rok met rits. Op zich viel die rok nog wel mee en ik plaatste bovenstaande sneak peek foto er van op Instagram. Omdat zo’n rok heerlijk zit en niet te moeilijk was ging ik voor exemplaar nummer twee. Ik kocht een prachtige bloemenstof bij Stoff.be en maakte daarvan een rok met de meest lelijke zoom ooit. Aangezien die stof alle kanten opschuift was er bij het overtekenen van het patroon het een en ander fout gelopen waardoor alles aan die rok schots en scheef is. Pogingen om de schade te herstellen waren niet afdoende waardoor die mooie stof nu ergens ligt te sterven in een hoekje van de zolder.

Die rok was niet het enige kledingstuk dat gedoemd was tot floppen. Zo maakte ik ook een stuk of drie kaftans (zowat het makkelijkste kledingstuk ooit!) en was ik toch in staat om die faliekant te laten mislukken. Op de foto ziet het er nog iets of wat draagbaar uit, in real life is het hoopje ellende. 

  2. De etagères.

Ik had het plan opgevat om een verjaardagstaart voor mijn nichtjes te maken en daar hoorde een etagère bij. Omdat eentje kopen te gemakkelijk is, ging ik in de kringloopwinkel op zoek naar spullen om er zelf eentje te maken. Ik kocht wat borden en kandelaars en ging aan de slag. Er werd ontvet, geplakt en geschilderd.

Vervolgens werd er gevloekt toen er eentje kapot viel en gezucht toen ik geen zin meer had om ze verder af te werken. Exit etagères dus.

3. De taart.

Dit was niet zozeer een grote mislukking, eerder een gebrek aan tijd en licht. Voor de eindejaarsfeesten maakte ik een ouderwetse slagroomtaart en om er toch wat uitdaging in te steken ging ik voor drie verdiepen met zelfgemaakte versieringen. Hiervoor was Pinterest uiteraard een pest een inspiratie en daar vond ik het recept voor kleine meringue rondjes en dennenappels.

Na alle voorbereidingen was het tijd om de taart te assembleren en af te werken. Voor de slagroom netjes aan te brengen had ik niet de nodige skills en geduld, maar dat viel nadien nog te maskeren met de best goed gelukte meringue en dennenappels. Toen ik er aan begon had ik visioenen van hoe ik de blogfoto’s ging maken en stylen, maar eens de tijd rijp was was het schaarse daglicht ribedebie en kon ik eerlijk gezegd ook geen pap meer zeggen. Geen blogbericht dus enkel een slecht verlichte iPhone foto rest als herinnering aan mijn taart-avontuur.

4. Het prikbord.

 

Hier ben ik wel content mee, maar vond het uiteindelijk niet interessant genoeg voor op de blog. Ook zou het teveel op een gesponsorde blogpost lijken, wat het helemaal niet was. Twee jaar geleden kreeg ik deze prikbordrol namelijk cadeau en na lang twijfelen (ik ben een weegschaal voor iets) besliste ik deze zomer om voor een bergmotief te gaan.

Uiteindelijk was het wel een leuke DIY. Niet meer, niet minder.

5. De ontbijtbrokken.

Dit klinkt vies en dat is het ook. Believe you me. In een poging om ’s morgens gezonder te eten ging ik op zoek naar een alternatief voor een boterham met choco(lade). Pinter(p)est beloofde veel, maar het resultaat was niet te eten. Ofwel is het gewoon een slecht recept ofwel ben ik gewoon niet geschikt voor dit soort suikervrije-fitte-mensen-eten. 

Tant pis, het leverde in ieder geval wel leuke foto’s op. 

No tags 0

Houten lepels

Al een hele tijd volg ik op Instagram een aantal houtbewerkers/kunstenaars die de meest prachtige, originele dingen maken. Verschillende daarvan maken voornamelijk houten lepels en spatels, broodplanken en botermessen en telkens ik van die handgemaakte beauty’s zag dacht ik bij mezelf: “Dat wil ik ook kunnen.” Het bleef echter heel lang bij denken totdat ik doorhad dat het eigenlijk gewoon een kwestie van beginnen is. Niets houdt mij tegen om het zelf ook eens te proberen. En zo kocht ik twee houtmessen en ging op zoek naar hout.

Een grote zachte sprei

Een jaar geleden kocht ik op een verkoop voor het goede doel een hele grote lap stof zonder enig doel. Normaal gezien doe ik dat niet, zomaar stof kopen zonder dat ik weet waarvoor het gaat dienen, maar deze zachte wolk kon ik echt niet laten liggen. Het is een zalig zachte, lichtjes gemêleerde tricot stof met allemaal kleine kussentjes en 10 euro voor een 6,5 vierkante meter stof is geen geld hè! Na wat getwijfel (zou ik er kussens van maken?) besloot ik om er een hele grote sprei van te maken. En dat die groot is, dat heb ik geweten bij het vastnaaien van de brede boord.

No tags 0

Video: New York City 2017

Om de Amerika maand hier op de blog af te sluiten, geef ik nog graag mijn reisvideo mee. In plaats van foto’s te nemen, leek het me wel fijn om een keer allemaal korte stukjes film te maken en te monteren tot een reisvideo. Het is iets dat ik nog nooit gedaan had en ik begon er dan ook aan zonder plan of scenario. Eenmaal thuis ben ik dan met veel gepruts en geduld tot onderstaand resultaat gekomen. Voor wie het interesseert: ik filmde alles gewoon met mijn iPhone 5s en zonder statief, maar dat is er overduidelijk aan te zien. #shakyhands

muziek: The Day – Moby  (via www.mobygratis.com)

chocolate (chip) cookies

Deze koekjes maakte ik al in de zomer maar vond nog niet te tijd om er over te bloggen. Na mijn blogpost van vorige week past hij wel goed in het thema USA en dus roep ik november hier op de blog officieel uit tot Amerika maand. Zo kan ik in mijn volgende post nog het filmpje laten zien dat ik maakte in New York en zo lijkt het of ik een kei echte blogger ben die ook daadwerkelijk nadenkt over haar blogkalender en content. Inderdaad, content. Wij kei echte bloggers spreken niet over inhoud, maar gebruiken vakjargon. Soit, milk & cookies dus en ik moet zeggen; deze koekjes zijn héérlijk.

Een tas voor New York City

Tijdens de herfstvakantie had ik het geluk om New York City te bezoeken. Amerika is een land dat me al langer fascineert en hoewel NYC niet echt representatief is voor de rest van het land, stond het toch erg hoog op mijn te-bezoeken-plaatsen-lijst. Ik was erg aangenaam verrast door the city that never sleeps (letterlijk that is; om 3 uur ’s nachts was het drilboortijd onder ons hotelraam) en ik voelde me er al snel thuis. Zelfs van de pech-profetie waar ik het hier over had, was er in NYC geen sprake. Ik zeg het u: “New York City agrees with me.” Omdat ik niet zo vaak reis, was mijn reisuitzet echter beperkt, maar dat bleek voor een tassennaaister als ik een mooie uitdaging. Een reistas was aan de orde.

Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.

Een roze leren tas

Tijdens de vakantie had ik het plan opgevat om een leren tas te maken. Een rechthoekig model zonder rits of al teveel fournituren en gemaakt uit super zacht roze leer. Want ja, ik ben al jaren een fan van roze en hoewel ik het niet zo voor trends heb, ben ik wreed content dat we nu (en blijkbaar is het een blijvertje!) overal millennial pink zien verschijnen. Voor het leer reed ik zoals gewoonlijk naar mijn favoriete leerwinkel in Zonhoven want ik weet dat ze daar alle soorten en kleuren hebben die je maar kan bedenken. Dat was echter zonder mijn pech-profetie gerekend. 

Op zoek naar de smaak van Italië

Op de televisie is een presentator luid aan het kakelen en de tl-verlichting maakt het blauw geschilderde interieur er niet gezelliger op. Het is al laat op de avond en naast de onvermijdelijke stamgast en il nonno e la nonna is er niemand aanwezig. Het is begin december. Buiten is het donker en koud en dat staat in schril contrast met de warmte waarmee we worden ontvangen. Natuurlijk kunnen we nog iets eten. “Volstaat een simpele pasta? Hier, zet u aan tafel en we maken snel iets klaar.”

Een handgemaakte leren riem

Tijdens de voorbije winter ging het niet zo goed met mijn vaders gezondheid waardoor hij op een paar weken tijd 13 kilo vermagerde. Ondertussen voelt hij zich terug een pak beter en zijn er ook een paar kilo’s terug aangekomen, maar bijlange niet alle dertien. Geen erg uiteraard (er mocht wat af) nadeel is dat zijn broeken nu niet meer fatsoenlijk passen. Veel mensen zouden dat dan als een reden zien om te gaan shoppen, maar mijn vader niet. Waarom veel geld uitgeven aan een nieuwe garderobe als je gewoon een broeksriem kan dragen? Dat die riemen nu natuurlijk ook te groot zijn, daar wordt over gezwegen.