All Posts By Annelies

Update: herbruikbare groenten- en fruitzakjes

Een jaar geleden stak ik hier al een rant af tegen alle plastic zakjes die ze aanbieden in de supermarkt én tegen alle mensen die het nodig vinden om het minste geringste stuk fruit of groente in zo’n zakje te steken. Omdat ik daar zelf niet wil aan meedoen, maar omdat een kilo wortelen wel net iets handiger is in een zakje, maakte ik zelf groenten- en fruitzakjes uit stof om mee te nemen naar de winkel. Ik beloofde meteen ook om een follow-up post te doen om jullie te laten weten of mijn klein anti-afval initiatief was geslaagd. Dus bij deze een update en aangepast patroon.

Qua update valt er eigenlijk weinig te zeggen want ik heb die mooie zakjes zelden of nooit gebruikt. In het begin kwam dit omdat ik ze telkens vergat en nadien omdat ze toch niet zo ideaal bleken te zijn. Iemand wees me er terecht op dat die zakjes best veel wegen (ongeveer 30 gram) en dat je dat gewicht dus telkens bijbetaald aan de kassa. Duidelijk dat ik daar dus niet goed had over nagedacht met als gevolg exit zelfgemaakte tasjes en terug (of nog steeds) naar alles los in de kar.

Tot het begin van deze maand toen een bloglezer me nog eens vroeg naar mijn beloofde follow-up post. In diezelfde week kreeg ik ook voor het eerst commentaar van twee winkelbedienden over het feit dat ik geen zakjes gebruikte. De vrouw bij de Delhaize zei: ‘Ge kunt da beter in zo ne papiere zak steken‘. Waarbij mijn eerste gedachte was: ‘Ik moet just niks’ en mijn tweede gedachte was: ‘Het is U en niet gij’. Maar in de plaats daarvan heb ik gewoon gezegd dat ik dat niet doe omdat het redelijk schandalig is om een zakje 10 minuten te gebruiken en dat dan thuis in de vuilnisbak te kieperen.De man bij Colruyt had er dan weer helemaal niets op tegen dat alles los in de weegschaal ging, maar sprak de briljante woorden:’Hier in Lier is dat niet erg om plastic zakjes te gebruiken want het plastic afval wordt hier opgehaald en dan gerecycleerd.’

Huh, wat? Want ja, zakjes produceren en zakjes transporteren en zakjes gebruiken en zakjes ophalen en nadien zakjes recycleren is KRAK HETZELFDE als geen zakjes in het algemeen. Blijkbaar had meneer nog nooit gehoord van het beter-voorkomen-dan-genezen-principe en verder dan een zucht en een ‘nee, ik ga ze toch niet gebruiken’ ben ik niet gekomen.

Enfin, nieuwe en lichtere zakjes drongen zich dus op en zo ging ik voor groenten- en fruitzakjes 2.0. Naar goede gewoonte was de kringloopwinkel ook hier weer mijn trouwe bondgenoot en daar vond ik een stuk voile voor 50 cent. Het doel was om vooral zakjes te maken die minder wegen en daar horen geen koordjes of kleurrijke biezen bij. (Spijtig, want ik vond die zakjes wel schoon.) Het ontbreken van die koordjes vond ik niet erg, want ik doe die zakjes toch nooit dicht, maar het ontbreken van dat kleurrijk randje stond me minder aan. Ik vind dat vooral gemakkelijk om snel de bovenkant van zo’n zakje te vinden en daarom wilde ik echt wel een streepje kleur.

Omdat ik geen extra gewicht wou toevoegen ging ik voor de ultra gemakkelijke oplossing; genaamd de textielstift. Snel & efficiënt zonder overbodige grammen en het werkte want deze zakjes wegen ongeveer 10 gram per stuk, een derde van de oorspronkelijke zakjes.

Ik maakte een kleine tutorial voor wie ook aan de slag wil gaan. De afmetingen die ik gebruikte zijn een richtlijn want op zich maakt dat helemaal niet uit hoe groot ze zijn. Eigenlijk plooi je gewoon een stuk voile dubbel en begin je te stikken, dat steekt heus niet op een centimeter meer of minder.

 

Een kimono zonder patroon

Een tijdje geleden kocht ik een prachtige stof bij Madeline de Stoffenmadam met de intentie om er een jurk van te maken. Maar na mijn vorige poging tot het maken van een kleedje was ik ineens niet meer zo zeker van mijn stuk. Want wat als dit ook niet zou passen? Dan had ik al die prachtige stof zomaar verknoeid. Daarom liet ik de stof nog wat langer in de kast liggen en dacht ik verder na vooraleer ik er de schaar in zette. Het zal waarschijnlijk Pinterest geweest zijn dat mij nadien op het idee bracht om er een kimono van te maken.

Na het bekijken van talloze tutorials ging ik uiteindelijk met deze aan de slag en dat beviel me erg goed. Het zijn praktisch allemaal rechthoekige stofdelen en je kan alles op maat aanpassen. Ik maakte bijvoorbeeld de kimono een beetje langer en de mouwen wat smaller. De originele versie heeft geen halsbeleg, maar gewoon een smalle zoom.  Ik tekende en naaide er wel eentje hoewel ik nu niet weet of dat wel zo’n goed idee was. Het ziet er wel mooi afgewerkt uit zo, maar het plooit altijd naar buiten en het trekt de voorpanden ook wat omhoog. Ik heb het gevoel dat ik constant mijn kraag aan het goed leggen ben. 

Buiten dat minpuntje gerekend, ben ik kei content van mijn zelfgemaakte kimono. Het is een zalig stuk om te dragen omdat het zo simpel en licht is en voornamelijk ook omdat het een zalige stof is. Het is linnen met (als ik het goed onthouden heb) viscose in. Hierdoor voelt ze heerlijk zacht aan en zit er ook een beetje stretch in. 

Ondertussen is het al een van mijn favorieten geworden om te dragen ook al zit dat beleg niet helemaal juist. Ik denk er sterk aan om dit er toch uit te halen en misschien de zoom af te werken met een rolzoomvoet of zoiets. Maar dat moet ik dan eerst ook nog eens bekijken want ik weet niet hoe dat in zijn werk gaat.

Het borduren (her)ontdekt

Wie mij, of een aantal andere Vlaamse bloggers volgt op social media heeft waarschijnlijk vorig weekend gezien dat we afspraak hadden in Antwerpen. Nele en Eva hadden een super fijn weekend in elkaar gebokst met de toepasselijke naam: ‘Not Another Sewing Weekend‘* en omdat het geen twee dagen van eten, drinken en shoppen alleen konden worden (naaimachines waren niet toegelaten ;-))  hadden ze ook een mini workshop gepland. Zo kregen we op zaterdagochtend allemaal een borduurring, naalden en garen toegestopt en werden we met veel plezier aan het handwerken gezet.

Een linnen jurk & Veritas magazine giveaway

Ken je die scène [spoiler alert] in “The Sixth Sense” waar die kleine fluistert: “I see dead people.” En dat er vervolgens koude rillingen over je rug lopen want dat had je helemaal niet zien aankomen? Wel ik had net dezelfde ervaring toen ik het patroon van deze jurk wat beter bekeek. “I see buttons.” was het in mijn geval en ik kan u zeggen de horror en de bijhorende koude rillingen waren exact hetzelfde als in die film met dat enge blonde kind. Nu wist ik wel dat het een uitdaging voor mij ging worden om zo’n kleed ineen te krijgen, maar op een hele rij verborgen knopen; daar had ik niet op gerekend.

Een nieuw bed

De bedoeling was om enkel een nieuwe matras te kopen, maar van het een kwam al snel het ander en uiteindelijk werd het een heel nieuw bed. Je weet misschien wel hoe dat gaat: “Als ik dan toch investeer in een degelijke matras, misschien kan ik dan ook beter ineens een echte lattenbodem kopen in plaats van op een ooit zelfgebouwde mdf-constructie te slapen. En eigenlijk hè, zou ik graag een bed hebben met extra opslagruimte onderaan want ik kom toch wat plaats te kort. En het moet ook wel een mooi bed zijn. En niks met stoffen bekleding want een allergie. En het moet een hoog bed zijn. En…zo kwam ik aan een hele waslijst met wensen/eisen voor mijn nieuw bed. “

, 0

Simpel geluk: een kussensloop

In de beginjaren van mijn blog was deze plek een aaneenschakeling van berichten met sterk naai-gerelateerde inhoud, afgewisseld met blogberichten over het leven van alledag. Meestal niet bijzonder interessant of waardig in beeld gebracht, maar gewoon gewoon. Met de jaren die verstreken veranderde die inhoud echter geleidelijk aan en werd de lat steeds hoger gelegd. ‘Is het wel boeiend genoeg?’ ‘Is het vernieuwend genoeg?’ ‘Zit er hier wel iemand op te wachten?’ ‘Misschien is dit eerder Instagram materiaal?’ Kortom, er werd nog wel vanalles gemaakt, maar niet alles haalde de blog.

How to kringloop

De laatste jaren heb ik hoe langer hoe meer last om binnen te lopen in winkels als Action of H&M. Winkels waar ze heel veel prullen spullen hebben aan lage prijzen en waar er wekelijks vrachtwagens met nog extra spullen toekomen.  Nu ben ik niet heiliger dan de paus en koop ik daar ook regelmatig spullen want tja, het is gemakkelijk en goedkoop, maar ik sta wel meer en meer met een wrang gevoel aan de kassa. Al dat gerief, al die rommel, al dat afval, met een beetje gezond verstand weet je ook dat daar niet veel goeds kan van verder komen. Daarom koop ik veel liever mijn gerief bij de kringloopwinkels. 

Pasta alla boscaiola

Ik ben zeker niet iemand die alles lust. Sommige smaken vind ik echt niet lekker en blijven hoe vaak ik het ook proef gewoon serieus tegenvallen. Zo zijn bittere dingen oneetbaar voor mij. Maar waar het daarbij duidelijk om de smaak gaat, zijn er nog een aantal dingen waarbij het de textuur is die me parten speelt. Stoofvlees bijvoorbeeld. De saus: yes, please. Het vlees: pure horror. Met mosselen juist hetzelfde. Die textuur is voor mij het equivalent van vingernagels op een krijtbord. En dan zijn er nog champignons. Eén van de meest affreuze groenten om in de bijten, maar als saus (of soep) zijn ze heerlijk. Combineer dat met pasta en spek en je krijgt een maaltijd waarvoor je me steeds mag wakker maken.

Het gaat hier dus om pasta alla Boscaiola, een gerecht dat ik al een aantal jaren maak, maar waar ik nooit echt van weet wat nu het correcte, ‘echte’ Italiaanse recept is. Ik heb al vele variaties zien passeren en het mijne lijkt er meestal wel een beetje op. Of soms helemaal niet en dan krijg ik een beetje het gevoel dat ik een bord Italiaanse heiligschennis op tafel zet of zo.

Daarom was ik dan ook erg content toen ik bij Giulia, een van mijn favoriete kookbloggers, las dat er niet echt 1 specifiek recept is voor pasta alla Boscaiola. (Als geboren en getogen Italiaanse zal zij het wel weten,denk ik dan.) Blijkbaar is een combinatie van pasta & champignons al voldoende om een ‘woodland style’ bord op tafel te zetten, de rest is zelf aan te vullen.

Mijn versie bestaat uit 5 ingrediënten: pasta, spek, champignons, pijpajuin en room. Er is ook nog een bonus-ingrediënt en dat zijn deze bouillonblokjes. Iemand brengt ze voor mij mee uit Italië (waarschijnijk kan je ze in Belgie ook wel vinden) en ze geven deze schotel de extra ‘oempfh’ dat het nodig heeft. Ook de pijpajuin (of lente-ui in het mooi Nederlands) is nodig om balans te brengen in de anders nogal overheersende room.


pasta alla boscaiola

(+/- 4 personen)

  • 500 gram champignons
  • 400 gram papardelle of tagliatelle
  • 10 sneetjes gezouten spek
  • 6 lente-uitjes
  • 300 ml room
  • 1/2 champignonbouillonblokje
  • een beetje boter en arachideolie
  • peper & zout
  • Zet een grote pot gezouten water op het vuur en breng aan de kook.
  • Snijd de zwoerd van het spek en bak het spek (een beetje krokant) in een pan.
  • Kuis de champignons en snijd ze in kwartjes.
  • Bak de champignons op een hoog vuur in wat boter en arachideolie. Kruid nadien met peper en zout.
  • Laat de champignons uitlekken op keukenpapier.
  • Haal het spek uit de pan en houd warm.
  • Giet de room in de pan van het spek en roer het aanbaksel los. Laat zachtjes inkoken.
  • Voeg een hoekje van het bouillonblokje toe en voeg eventueel nog meer bij naar smaak.
  • Kuis de lente-ui en snijd in stukjes van een halve centimeter.
  • Kook de pasta beetgaar in het gezouten water en bewaar een beetje van het kookvocht.
  • Voeg het spek en de champignons bij de ingekookte room en kruid eventueel nog bij met peper en zout.
  • Meng als laatste de pasta en de lente-ui onder de saus. Voeg nog een paar soeplepels kookvocht toe.
  • Smakelijk!

Que séra séra

Telkens ik een blogbericht schrijf en het hoe & waarom uitleg van mijn maaksel heb ik altijd het gevoel dat ik mij op de een of andere manier moet verantwoorden. Wat natuurlijk compleet belachelijk is, want dit is hier mijn blog en ik ben niemand een uitleg verschuldigd, maar toch voel ik steeds de drang om mijn beweegredenen achter bepaalde beslissingen uit te leggen. Dus toen ik deze tas maakte was ik in mijn hoofd al aan het nadenken welke reden ik zou geven over waarom ik voor deze -toch wel in het oog springende- spreuk koos. En eigenlijk, feitelijk, was het heel simpel:

Van 10 naar 1

Dezer dagen zijn er van die moedige bloggers die 40 dagen aan 1 stuk elke dag een blogbericht de wereld insturen. Ik zou begot niet weten hoe ik dat moest doen en dus doe ik daar wijselijk niet aan mee, maar inspirerend is het wel. Zo zag ik bij verschillende bloggers het bericht “Van 10 naar 1” verschijnen en omdat ik zwaar fan ben van lijstjes begon ik zelf ook na te denken hoe ik die 10 categorieën zou invullen. Ik kwam tot de vaststelling dat dingen zoeken die ik niet leuk vind véél gemakkelijker is dan dingen die ik wel leuk vind (misschien een werkpuntje…) en dat maar 3 liedjes mogen kiezen gewoonweg wreed is. Maar allez, zoals Keala Settle het zo schoon het zingt: This is me!

No tags 0