All Posts By Annelies

Weer een rol!

Al jaren geleden had ik aan een vriend van mijn vader beloofd om een messenrol voor hem te maken. Ik had ooit eens een mooie kast van hem gekregen en in ruil zou ik dan voor zijn messen, hij is een fervent hobbykok, een fatsoenlijke tas maken. Hij had de stof ook al klaar liggen, een zwarte kitzak, alleen moest hij die eens binnen gooien. Dat ‘binnen gooien’ heeft denk ik bijna 3 jaar op zich laten wachten, maar vorige maand stond die dan toch eindelijk voor de deur met kitzak en messen.

En het bleek hoog tijd. De messenrol die hij nu had was helemaal op en ook veel te klein geworden voor zijn ondertussen aardig gegroeide collectie aan messen en kookgerief. De briefing was kort: graag een rol die ongeveer 4 cm smaller is dan het huidige exemplaar en voor de rest mocht ik er mijn goesting mee doen. Muziek in mijn oren want omdat ik meestal zonder patroon werk, weet ik op voorhand zelden hoe het eindresultaat er zal uitzien.

De kitzak werd uit elkaar gehaald en daaruit knipte ik twee grote rechthoeken om als voering- en buitenpand te dienen. Tussenin kwam nog een laag nepleer voor extra stevigheid. Onderaan  stikte ik een schuin aflopende zak met binnenin een ‘gootje’ uit leer zodat de punten van de messen niet door de stof kunnen prikken. Voor elk mes werd een op maat gemaakt vakje genaaid.

  En deze keer vergat ik mijn label niet!

Om er voor te zorgen dat de messen er niet uit zouden vallen zette ik aan de boven- en zijkant een flap die naar binnen kan worden gevouwen en vervolgens werd alles met een bies afgewerkt. Aan de buitenkant plaatste ik een leren handvat en twee riempjes om de rol dicht te maken, alles werd vastgezet met good ol’ rivetten.

Tegenwoordig ben ik opnieuw de voordelen van het werken met een patroon aan het ontdekken; de snelheid waarmee je kan doorwerken, het niet zorgen hoeven te maken over details of het niet steeds twee stappen vooruit te moeten denken. Maar een projectje als dit blijft toch mijn lang leven. Op maat kunnen werken en iemand een uniek stuk cadeau kunnen doen, het heeft wel iets.

 

een juwelenrol

Hoe gemakkelijk sommige mensen in de omgang kunnen zijn, zo moeilijk zijn ze soms om een gepast cadeautje voor te vinden. Zo ook de ontvanger van deze juwelenrol. Niet omdat ze een moeilijk mens is of omdat ze een eigenaardige goesting heeft, maar gewoon omdat er geen marge is. Oftewel is het mooi, oftewel is het lelijk. Punt uit. Dus toen ze met de briljante suggestie kwam aanzetten om een juwelenrol voor haar te maken, was het niet zozeer de vraag of dit mij wel ging lukken, maar wel: gaat ze het mooi vinden?

Awesome Oslo

Tricot angst. Ik weet niet of het een echte klinische aandoening is, maar ik had er in ieder geval serieus last van. Honderden toffe tricot-maaksels zag ik de afgelopen jaren passeren in blog- en Instagramland, maar zelden of nooit kon ik me ertoe aanzetten om er echt werk van te maken. Veel verder dan een onderbroekje of een sweater kwam ik niet en bleef de gedachte van ‘tricot is moeilijk’ hardnekkig in mijn hoofd vastzitten. Tot ik op een avond in december (aangemoedigd door Eva en Nancy) aan het werk werd gezet met de overlock en jawel, tricot.

Week 46 – 52

{klik om te vergroten}

Nu het nieuwe jaar zich heeft aangediend, is het tijd voor een laatste overzicht van de voorbije weken. Zo maakte ik weer rommel op zolder, groeide de avocado lustig verder, maakte ik een lepel, kwam de kerstdecoratie op kousenvoeten binnengeslopen, ging ik veel wandelen in het bos en werd Kerstmis gevierd met de familie. Op het wereldwijde web kwam ik ook vanalles tegen:

En verder wens ik ieder van jullie een mooi en creatief 2019 met veel warmte, gelach, liefde en bovenal in optimale gezondheid!

Van dopp kit naar toiletzak en terug

Tweeëntwintigjarige jongens zijn moeilijk om cadeautjes voor te kopen. Of tenminste ik vind dat toch. Daarom ging ik te rade bij zijn mama en zij gaf me de tip om een toiletzak te maken voor de birthday boy en dit bleek om 3 redenen een goed idee. 1.De jongeman heeft er geen. 2.Hij gaat binnenkort voor een tijdje naar het buitenland en dan komt dat uiteraard van pas. 3. De zus was blij dat hij haar exemplaar dan niet langer stiekem zou inpikken. Gewapend met een vaag idee ging ik aan de spreekwoordelijke tekentafel zitten en bedacht een semi stoere toiletzak voor de tweeëntwintig jarige globetrotter.

Week 21 – 45

Tijdens de voorbije weken werd er veel gewandeld met men maatje, maakte ik op letterlijk 5 minuten een nieuwe sleutelhanger, ging ik na meer dan een jaar nog eens naar de kapper, maakte ik zelf zeep, kwam ik nog eens in Antwerpen Centraal en maakte ik een gepersonaliseerde waszak. Op het wereldwijde web kwam ik ook vanalles tegen:

 

Kleren kopen anno 2018: het is me wat.

Nu de herfst eindelijk in het land is (jeuj!!) is het ook tijd om terug de jassen, sokken en truien uit de kast te halen. Het is iets waar ik elk jaar naar uitkijk en zeker nu na die ellendig hete zomer die we gehad hebben. Het is ook het moment om eens grondig door al mijn kleren te gaan en te sorteren en eventueel te elimineren. Iets waar ik niet veel moeite mee heb, dingen die te klein, te groot of kapot zijn mogen gerust weg (naar de kringloop als het kan) en ook de dingen die ik gewoon niet meer draag worden uitgewuifd. Dat laatste probeer ik zoveel mogelijk te vermijden door bedachtzaam te shoppen en door vooral tijdloze basics te kopen. Ik bedoel, Bretoense streepjes gaan toch nooit uit de mode?!

No tags 1

Hout, metaal en leer x 3

Wie hier al een tijdje volgt weet waarschijnlijk al dat ik graag dingen maak en dat die dingen echt niet alleen van draad en stof moeten zijn. Gewoon bezig zijn en wat prullen & frullen. Het knutselen van vroeger zeg maar -met WC-rolletjes en Pritt- maar dan op grote mensenmaat. De laatste tijd had ik echt goesting om met andere materialen bezig te zijn en kwam ik ongepland uit bij hout, metaal en leer. Ik knutselde en restaureerde aan 3 totaal verschillende projecten, maar met hun materialen als gemene deler.

Een praktisch cadeau: de toiletzak

Mijn schoonzus was dit weekend jarig en dat verdient uiteraard een cadeautje. Ik had het plan opgevat om voor haar een gepersonaliseerde waszak te maken (net zoals ik eerder deed voor mijn broer en mijn nichtjes), maar vond het nogal een pover cadeautje op zich. Om in het thema ‘reistas’ te blijven besloot ik dan maar om ook een toilettas voor haar te maken. Met als bonus dat -in tegenstelling tot een echte handtas- als ze de tas lelijk zou vinden, ze er niet mee over straat moet.