All Posts By Annelies

De Constance salopette van Fibre Mood

Je zou mij misschien wel de vrouwelijke Dax Shepard kunnen noemen.Voor wie die naam niet kent: hij is een acteur en de echtgenoot van Kristen Bell. Zij is dan weer Anna uit ‘Frozen’, die film met Idina Menzel. Weet je wel, die ene die samen met Amy Adams in ‘Enchanted’ speelde? Amy Adams die nu trouwens in de cinema te bewonderen is in ‘Vice’, samen met Steve Carell. Steve die zoals je misschien nog weet in Kevin Bacon alias ‘David Lindhagen‘ zijn grootste vijand zag in ‘Crazy Stupid Love’? Maar kom, dit is hier geen spelletje ‘Six Degrees of Kevin Bacon’, ik had het over Dax Shepard.

 

Dax houdt van salopetten, tuinbroeken, overalls, hoe je ze ook wil noemen en ik vind die dus ook ge-wel-dig! In de jaren negentig had ik al een oversized jeans exemplaar van de H&M waarin ik praktisch leefde en die ik occasioneel nog steeds draag als werkbroek. Ze is ondertussen wel een stuk korter aangezien de onderkant een sessie beton storten niet zo goed doorkwam en ze sindsdien vanzelf recht bleef staan. Enfin ik ben weer aan het afwijken, het gaat hier dus om de salopette.

Een paar jaar geleden schaftte ik mij terug een nieuwe aan, wederom een jeans modelletje van Abercrombie deze keer en die heb ik gedragen tot ze letterlijk tot op de draad versleten was. (Ik ben nog wel van plan om ze te herstellen!) Een nieuwe salopette stond dus op het verlanglijstje en liefst (sinds mijn shop-aversie) een zelfgemaakt of tweedehands stuk. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik een paar weken terug zag dat Fibre Mood ook een salopette in haar patronenportefeuille had zitten. (Inderdaad pas een paar weken geleden. Als voornamelijk tassenmaakster moet ik het het hele kleren-zelf-maken-patroontijdschriften-milieu nog wat beter leren kennen.)

Mijn vingers jeukten om de Constance salopette te maken maar omdat mijn naaiskills in het kledingdepartement nog bijlange niet op punt staan, was ik toch ook erg terughoudend om dat ineens in een goede -lees:nieuwe- stof te maken. Daarom ging ik op zoek naar een gepaste stof in mijn voorraad en de enige lap die groot genoeg was bleek deze €2/meter stof te zijn.

Op zaterdag trok ik naar Madeline om de Fibre Mood aan te schaffen en tegen zondagavond had ik 80% van een salopette bijeen genaaid. Het is maar om te zeggen dat het een gemakkelijk en erg duidelijk patroon is. Maandagvoormiddag begaf ik mij dan opnieuw naar Madeline om gespen en knopen te kopen die ik vervolgens vastnaaide en er na het passen terug afhaalde.

Omdat ik geen zilverkleurige jeansknopen vond, koos ik simpele witte knopen maar door hun positie recht op de heupen, had ik evengoed ‘WIDE LOAD’ op mijn voorhoofd kunnen tatoeëren en een biepsignaal laten weerklinken wanneer ik achteruit stapte. Nu weet ik wel dat ik geen slanke den ben, maar die witte knopen trokken de aandacht net iets teveel naar mijn breedste ‘zone’. De pot met knopen werd dan maar bovengehaald en daarin vond ik exact 8 perfecte knopen. Alsof het kismet was.

Zoals ik al schreef paste ik de salopette pas toen ik de knopen er had opgenaaid en ze lijkt precies toch goed te passen. Hoewel, een maatje kleiner misschien ook had gekund oftewel zijn het alleen de pijpen die toch wat smaller mogen. Mijn confectiemaat is meestal 38/40 en de maattabel van Fibre Mood stelde een 44 voor, daarom maakte ik een maat 42. Kwestie van de kerk in het midden te houden. Het patroon was duidelijk en de werkbeschrijving zat goed ineen, zo goed zelfs dat ik al zin heb om weer een patroon van Fibre Mood te maken. Wie had dat kunnen denken, ik die enthousiast zou worden over kledingpatronen!

Of ik de salopette ook in real life ga dragen betwijfel ik. Het is uiteindelijk maar een oefenstofje en ik ben van plan om er eentje in een ‘goede’ stof te maken. Wel ben ik zeker dat ik ze ga dragen, maar dan als werkbroek. Ik beloof dat ik er deze keer niet mee in ‘den beton’ zal gaan staan.

Making Backpack

Ongeveer 95% van de tijd teken ik zelf mijn tassenpatronen. Of beter gezegd begin ik provisoir aan een tas en zie ik wel waar het eindigt. Meestal komt dat dan wel op zijn pootjes terecht, maar af en toe loopt het ook mis en zit ik helemaal vast. Daarom is het fijn om zo nu en dan eens een echt patroon te volgen van een andere tassenmaakster. Zowel om gewoon een keer klakkeloos instructies op te volgen alsook om te kijken hoe iemand anders te werk gaat en misschien wel nieuwe naaitrucjes te leren. 

 

Enter de Making Backpack van Noodlehead. Een rechthoekige rugzak die duidelijk de mosterd haalde bij Fjällräven (hier is nog een gelijkaardig patroon) en waarvoor je geen patroon hoeft te printen en overtekenen. Het zijn gewoon allemaal rechthoekige stukken die je rechtstreeks op je stof tekent. I like!

Ik koos voor een echte rugzakkenstof en dat was bij het stikken niet altijd in mijn voordeel. (Voor de rest ben ik wel content van de stof want ik vind ze heel mooi en ze staat zonder versteviging goed recht. Verder is ze ook heel duurzaam en een rugzak mag dat wel hebben hè!) Maar vooral bij het stikken van de hoeken viel dat dus nogal tegen, hoewel het ook komt door de werkwijze die gehanteerd wordt. Deze is helemaal in strijd met hoe ik normaal hoeken stik (en hoe het me is aangeleerd) en daarom besloot ik het op mijn manier te doen. Niet beter, maar gewoon anders.

Verder volgde ik netjes de instructies* van het patroon, zelfs de laatste ellendige stap: biais!! Persoonlijk vind ik dat patroonmakers die de binnennaden van tassen afwerken met biais moeten worden opgesloten, maar aangezien we een regering in lopende zaken hebben en die wet dus nog niet voor snel zal zijn, blijft deze afwerkingsmethode spijtig genoeg bestaan. Ik heb er serieus op gevloekt en zelfs vier verschillende manieren geprobeerd om het zo goed en zo kwaad als het kan in orde te krijgen -die vervloekte hoeken!- maar het is mij niet gelukt om een feilloze methode te vinden. Uiteindelijk gebruikte ik keperband en legde ik mij neer bij het credo: Het is wat het is.

Nu hoop ik dat niemand heb afgeschrikt door mijn gezaag want uiteindelijk is het een leuk patroon om te maken met een heel toffe en praktische rugzak tot gevolg. Alleen die verdomde hoeken afwerken met biais is de hel. Of had ik dat al gezegd?

*Ongeveer toch: Ik maakte geen binnenvakje, gebruikte leren riemen, zette een drukknoopje aan het buitenvak en maakte andere draagriemen.

Stof: Cordura

Patroon: Noodlehead

Soundtrack tijdens het naaien: Ben Platt

Een nieuwe pyjamabroek

Ik heb denk ik 4 pyjamabroeken: twee  warme voor de herfst/winter en twee van katoen voor de lente/zomer. Ik weet niet of dat dat veel of weinig is, maar voor mij is het in ieder geval genoeg. Tot natuurlijk 1 van die broeken tot op de draad versleten geraakt en dan zit je met een probleem in de was/draag roulatie. Een nieuwe pyjamabroek drong zich dus op en toeval wil dat in La Maison Victor nu net een eenvoudig patroontje stond. Bij de uitverkoop van Madeline in Steenokkerzeel vond ik de gepaste stof en zo maakte ik voor mezelf een nieuwe nachtelijke broek.

Weer een rol!

Al jaren geleden had ik aan een vriend van mijn vader beloofd om een messenrol voor hem te maken. Ik had ooit eens een mooie kast van hem gekregen en in ruil zou ik dan voor zijn messen, hij is een fervent hobbykok, een fatsoenlijke tas maken. Hij had de stof ook al klaar liggen, een zwarte kitzak, alleen moest hij die eens binnen gooien. Dat ‘binnen gooien’ heeft denk ik bijna 3 jaar op zich laten wachten, maar vorige maand stond die dan toch eindelijk voor de deur met kitzak en messen.

een juwelenrol

Hoe gemakkelijk sommige mensen in de omgang kunnen zijn, zo moeilijk zijn ze soms om een gepast cadeautje voor te vinden. Zo ook de ontvanger van deze juwelenrol. Niet omdat ze een moeilijk mens is of omdat ze een eigenaardige goesting heeft, maar gewoon omdat er geen marge is. Oftewel is het mooi, oftewel is het lelijk. Punt uit. Dus toen ze met de briljante suggestie kwam aanzetten om een juwelenrol voor haar te maken, was het niet zozeer de vraag of dit mij wel ging lukken, maar wel: gaat ze het mooi vinden?

Awesome Oslo

Tricot angst. Ik weet niet of het een echte klinische aandoening is, maar ik had er in ieder geval serieus last van. Honderden toffe tricot-maaksels zag ik de afgelopen jaren passeren in blog- en Instagramland, maar zelden of nooit kon ik me ertoe aanzetten om er echt werk van te maken. Veel verder dan een onderbroekje of een sweater kwam ik niet en bleef de gedachte van ‘tricot is moeilijk’ hardnekkig in mijn hoofd vastzitten. Tot ik op een avond in december (aangemoedigd door Eva en Nancy) aan het werk werd gezet met de overlock en jawel, tricot.

Week 46 – 52

{klik om te vergroten}

Nu het nieuwe jaar zich heeft aangediend, is het tijd voor een laatste overzicht van de voorbije weken. Zo maakte ik weer rommel op zolder, groeide de avocado lustig verder, maakte ik een lepel, kwam de kerstdecoratie op kousenvoeten binnengeslopen, ging ik veel wandelen in het bos en werd Kerstmis gevierd met de familie. Op het wereldwijde web kwam ik ook vanalles tegen:

En verder wens ik ieder van jullie een mooi en creatief 2019 met veel warmte, gelach, liefde en bovenal in optimale gezondheid!

Van dopp kit naar toiletzak en terug

Tweeëntwintigjarige jongens zijn moeilijk om cadeautjes voor te kopen. Of tenminste ik vind dat toch. Daarom ging ik te rade bij zijn mama en zij gaf me de tip om een toiletzak te maken voor de birthday boy en dit bleek om 3 redenen een goed idee. 1.De jongeman heeft er geen. 2.Hij gaat binnenkort voor een tijdje naar het buitenland en dan komt dat uiteraard van pas. 3. De zus was blij dat hij haar exemplaar dan niet langer stiekem zou inpikken. Gewapend met een vaag idee ging ik aan de spreekwoordelijke tekentafel zitten en bedacht een semi stoere toiletzak voor de tweeëntwintig jarige globetrotter.

Week 21 – 45

Tijdens de voorbije weken werd er veel gewandeld met men maatje, maakte ik op letterlijk 5 minuten een nieuwe sleutelhanger, ging ik na meer dan een jaar nog eens naar de kapper, maakte ik zelf zeep, kwam ik nog eens in Antwerpen Centraal en maakte ik een gepersonaliseerde waszak. Op het wereldwijde web kwam ik ook vanalles tegen:

 

Kleren kopen anno 2018: het is me wat.

Nu de herfst eindelijk in het land is (jeuj!!) is het ook tijd om terug de jassen, sokken en truien uit de kast te halen. Het is iets waar ik elk jaar naar uitkijk en zeker nu na die ellendig hete zomer die we gehad hebben. Het is ook het moment om eens grondig door al mijn kleren te gaan en te sorteren en eventueel te elimineren. Iets waar ik niet veel moeite mee heb, dingen die te klein, te groot of kapot zijn mogen gerust weg (naar de kringloop als het kan) en ook de dingen die ik gewoon niet meer draag worden uitgewuifd. Dat laatste probeer ik zoveel mogelijk te vermijden door bedachtzaam te shoppen en door vooral tijdloze basics te kopen. Ik bedoel, Bretoense streepjes gaan toch nooit uit de mode?!

No tags 1