chocolate (chip) cookies

Deze koekjes maakte ik al in de zomer maar vond nog niet te tijd om er over te bloggen. Na mijn blogpost van vorige week past hij wel goed in het thema USA en dus roep ik november hier op de blog officieel uit tot Amerika maand. Zo kan ik in mijn volgende post nog het filmpje laten zien dat ik maakte in New York en zo lijkt het of ik een kei echte blogger ben die ook daadwerkelijk nadenkt over haar blogkalender en content. Inderdaad, content. Wij kei echte bloggers spreken niet over inhoud, maar gebruiken vakjargon. Soit, milk & cookies dus en ik moet zeggen; deze koekjes zijn héérlijk.

Of ze even lekker zijn als de chocolate chip cookies die ik in Amerika at, is moeilijk te zeggen want ze zijn totaal anders. Op onze laatste dag in New York gingen Poppemie en ik op een queeste naar Levain Bakery. Op Insider had ik gelezen dat ze daar de allerbeste koekjes hebben die je kan vinden en dus besloten we -chocolade liefhebbers dat we zijn- dat we daar absoluut naartoe moesten. Bij aankomst bleken het niet echt koekjes te zijn, maar eerder kleine rotsformaties. Grote brokken koek met daarin een overdaad aan stukjes chocolade. Heerlijk! Voor 4 dollar per koekje moet je natuurlijk ook geen kleine konijnenkeutels verkopen en krijg je er echt wel waar voor je geld. Een aanrader.  Maar zoals ik al zei zijn deze koekjes compleet anders. Platter, lichter van kleur en vooral meer chewy. Dat laatste kan je alleen maar in het Engels goed zeggen. Vertaal het en je krijgt ‘taai’ en dat klinkt nog niet half zo lekker. Chewy dus in het midden en krokant aan de buitenkant met een goede dosis chocoladestukjes everywhere.

Nu moet ik wel zeggen dat ik het recept een beetje heb aangepast. Persoonlijk hou ik niet zo van die chocoladedruppels die ze verkopen om mee te bakken en daarom verving ik ze door brokjes gewone chocolade; melk en puur. Deze smelten wel bij het bakken waardoor er minder sprake is van de chip in deze chocolate chip cookies.

Nu zien deze koekjes er misschien niet zo scrumptious uit, maar ik moet toegeven dat zijn ze wel. Diegene die er van proefden spraken in superlatieven en vroegen naar meer. Het teveel aan deeg dat ik in de vriezer had bewaard voor later werd daardoor sneller opgebakken dan gedacht.

chocolate chip cookies


chocolate (chip) cookies

(+/- 24 koekjes) 

  • 190 gram gewone bloem
  • 160 gram bloem voor brood (ik gebruikte volkorenbloem)
  • 1 theelepel natriumbicarbonaat
  • 1 theelepel bakpoeder
  • 1 theelepel zout
  • 230 gram ongezouten boter
  • 100 gram witte suiker
  • 250 gram kinnekessuiker
  • 2 theelepels vanille-extract
  • 2 grote eieren + 1 eidooier
  • 340 gram (gemengde) chocolade
  • Meng de bloem, het bakpoeder, het natriumbicarbonaat en het zout door elkaar.
  • Mix in een andere kom de suiker en boter door elkaar. Doe dit ongeveer 2 minuten.
  • Voeg één voor één de eieren en de dooier toe en zorg ervoor dat elk ei goed in het deeg wordt opgenomen.
  • Voeg ook het vanille-extract, vervolgens de bloemmengeling en uiteindelijk de chocoladestukjes toe.
  • Pak het deeg in vershoudfolie in en bewaar voor minstens 24 uur in de koelkast.

 

  • Laat het deeg een beetje op kamertemperatuur komen.
  • Verwarm de oven voor op 180°
  • Rol van 2 à 3 eetlepels deeg 1 bolletje en plaats op een bakplaat met bakpapier. Zorg voor voldoende ruimte tussen de bolletjes deeg.
  • Bak 12-15 minuten of tot ze goudbruin zijn.  Laat de koekjes nadien 2 minuten afkoelen vooraleer ze van de bakplaat te nemen en ze op een rekje verder te laten afkoelen.

Origineel recept: Handle the heat

Een tas voor New York City

Tijdens de herfstvakantie had ik het geluk om New York City te bezoeken. Amerika is een land dat me al langer fascineert en hoewel NYC niet echt representatief is voor de rest van het land, stond het toch erg hoog op mijn te-bezoeken-plaatsen-lijst. Ik was erg aangenaam verrast door the city that never sleeps (letterlijk that is; om 3 uur ’s nachts was het drilboortijd onder ons hotelraam) en ik voelde me er al snel thuis. Zelfs van de pech-profetie waar ik het hier over had, was er in NYC geen sprake. Ik zeg het u: “New York City agrees with me.” Omdat ik niet zo vaak reis, was mijn reisuitzet echter beperkt, maar dat bleek voor een tassennaaister als ik een mooie uitdaging. Een reistas was aan de orde.

Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.

Een roze leren tas

Tijdens de vakantie had ik het plan opgevat om een leren tas te maken. Een rechthoekig model zonder rits of al teveel fournituren en gemaakt uit super zacht roze leer. Want ja, ik ben al jaren een fan van roze en hoewel ik het niet zo voor trends heb, ben ik wreed content dat we nu (en blijkbaar is het een blijvertje!) overal millennial pink zien verschijnen. Voor het leer reed ik zoals gewoonlijk naar mijn favoriete leerwinkel in Zonhoven want ik weet dat ze daar alle soorten en kleuren hebben die je maar kan bedenken. Dat was echter zonder mijn pech-profetie gerekend. 

Op zoek naar de smaak van Italië

Op de televisie is een presentator luid aan het kakelen en de tl-verlichting maakt het blauw geschilderde interieur er niet gezelliger op. Het is al laat op de avond en naast de onvermijdelijke stamgast en il nonno e la nonna is er niemand aanwezig. Het is begin december. Buiten is het donker en koud en dat staat in schril contrast met de warmte waarmee we worden ontvangen. Natuurlijk kunnen we nog iets eten. “Volstaat een simpele pasta? Hier, zet u aan tafel en we maken snel iets klaar.”

Een handgemaakte leren riem

Tijdens de voorbije winter ging het niet zo goed met mijn vaders gezondheid waardoor hij op een paar weken tijd 13 kilo vermagerde. Ondertussen voelt hij zich terug een pak beter en zijn er ook een paar kilo’s terug aangekomen, maar bijlange niet alle dertien. Geen erg uiteraard (er mocht wat af) nadeel is dat zijn broeken nu niet meer fatsoenlijk passen. Veel mensen zouden dat dan als een reden zien om te gaan shoppen, maar mijn vader niet. Waarom veel geld uitgeven aan een nieuwe garderobe als je gewoon een broeksriem kan dragen? Dat die riemen nu natuurlijk ook te groot zijn, daar wordt over gezwegen.

een restjes tas

Tijdens de zoveelste opruimronde op zolder vond ik een restje stof* van de Elisabeth tas uit mijn boek. Een van mijn -en blijkbaar ook van verschillende anderen, want ik krijg regelmatig vragen in verband met deze stof- favorieten uit het boek. Het is een prachtige grijze stof die ik tussen de coupons bij Les Tissus du Chien Vert vond. Het is te zeggen Elisabeth oftewel Lies vond deze stof destijds vandaar de naam van de tas. En ook dit tasje is voor haar.

Paint splatter tas

Als voorbereiding op de workshop van vorige week maakte ik nog eens een Lili tas. Gewoon met stof die ik voorhanden had om alle stappen nog eens te overlopen en vooral om een voorbeeldtas te kunnen meenemen. Zo konden de deelnemers de grote en kleine Lili met elkaar vergelijken en zien waar het om gaat. Althans dat was het plan want door onverwacht te werken op zaterdag had ik geen tijd meer om de al geknipte patroondelen ook daadwerkelijk tot een tas te naaien. Dus bye bye grote Lili.