De zomer van 2018 (en 2017)

Nu de dagen aan het korten zijn en het ’s avonds al terug wat frisser is, is het naar goede gewoonte terug tijd om te beginnen bloggen. Ik schrijf wel ‘naar jaarlijkse gewoonte’ maar eigenlijk was het dit jaar geen eenvoudige beslissing.  De goesting om te bloggen was tijdens de zomer een beetje verdwenen en toen het in augustus tijd was om mijn domeinnaam en hosting te verlengen, heb ik toch even getwijfeld om verder te gaan.  

Ik noem het nu wel ‘goesting’, maar ik ben niet helemaal zeker of dat dat het wel goed verwoordt. Eerder schreef ik hier al over hoe ik altijd de verplichting voel om me te verantwoorden in mijn blogposts en toen ik vorige week deze blogpost van Kelly las, werd het me duidelijk waarom.

Het spontane is er af.

Het spontane gevoel om datgene wat me bezighoudt online te zwieren en niet te hard bezig te zijn of het wel interessant is, of ik wel consequent genoeg ben, of dat het wel vlot leest, of dat het mooi in beeld is gebracht, of dat er (in mijn geval) niet teveel spelfouten in staan of dat ik –God forbid– iemand op de gevoelige tenen trap; nog zoiets waarvoor je moet oppassen anno 2018.

Ik denk wat ik wil zeggen is dat waar bloggen vroeger vooral een fijne hobby was, het nu vooral vermoeiend is geworden en dat is niet de bedoeling.

En toch… toch heb ik om de een of andere reden beslist om er toch mee door te gaan. Omdat ik het zonde vind om 9 (!) jaar bloggen zo abrupt te eindigen. Omdat ik nog steeds graag foto’s neem. Omdat ik zeker weet dat ik nog vanalles en nog wat ga maken en dat graag ga willen delen. 

Alleen kan ik niet beloven met welke regelmaat dat gaat zijn en of de inhoud wel interessant genoeg is of wel bij deze blog zal passen. Misschien wil ik binnenkort alleen nog maar links delen. Of recepten. Of de soort handgemaakte tas die je al 100 keer hebt zien voorbij komen. Of alleen wat foto’s zonder tekst. Misschien word ik wel beautyblogger. Of fashionblogger. Of zoetwatervissenblogger. Who knows? (Maar eigenlijk vooral who cares?)

Dus misschien tot snel of tot later, maar voor nu laat ik je met een 1-secondenfilmpje van deze zomer. Door het afschuwelijk warme weer van deze zomer heb ik niet van elke dag een seconde (er gebeurde op sommige dagen letterlijk niks) dus heb ik deze zomer maar willekeurig gemasht met de seconden van vorig jaar want die hebben de blog nooit gehaald*.

 

 

*Omdat de zomer van 2017 ook geen volledig jaar was en ik het niet vond kunnen om iets ‘imperfect’ op de blog te zetten. Go figure.

Blog met verlof + weeklinks

Naar goede gewoonte neem ik ook dit jaar weer een blogpauze tijdens de zomer.  Ik heb geen speciale plannen om op reis te gaan, hooguit een dag of twee. Het zullen dus vooral twee maanden van nog gaan werken zijn, aangevuld met een paar weken zorgeloze vakantie. Om de saaiheid uit deze ‘dienstmededeling’ te halen en op algemeen verzoek (ik kijk naar u, Eva) geef ik nog graag en naar oude gewoonte wat weeklinks mee. Dus bij deze :
Op het wereldwijde web kwam ik vanalles tegen:

 

Fijne zomer iedereen!

 

Update: herbruikbare groenten- en fruitzakjes

Een jaar geleden stak ik hier al een rant af tegen alle plastic zakjes die ze aanbieden in de supermarkt én tegen alle mensen die het nodig vinden om het minste geringste stuk fruit of groente in zo’n zakje te steken. Omdat ik daar zelf niet wil aan meedoen, maar omdat een kilo wortelen wel net iets handiger is in een zakje, maakte ik zelf groenten- en fruitzakjes uit stof om mee te nemen naar de winkel. Ik beloofde meteen ook om een follow-up post te doen om jullie te laten weten of mijn klein anti-afval initiatief was geslaagd. Dus bij deze een update en aangepast patroon.

Een kimono zonder patroon

Een tijdje geleden kocht ik een prachtige stof bij Madeline de Stoffenmadam met de intentie om er een jurk van te maken. Maar na mijn vorige poging tot het maken van een kleedje was ik ineens niet meer zo zeker van mijn stuk. Want wat als dit ook niet zou passen? Dan had ik al die prachtige stof zomaar verknoeid. Daarom liet ik de stof nog wat langer in de kast liggen en dacht ik verder na vooraleer ik er de schaar in zette. Het zal waarschijnlijk Pinterest geweest zijn dat mij nadien op het idee bracht om er een kimono van te maken.

Het borduren (her)ontdekt

Wie mij, of een aantal andere Vlaamse bloggers volgt op social media heeft waarschijnlijk vorig weekend gezien dat we afspraak hadden in Antwerpen. Nele en Eva hadden een super fijn weekend in elkaar gebokst met de toepasselijke naam: ‘Not Another Sewing Weekend‘* en omdat het geen twee dagen van eten, drinken en shoppen alleen konden worden (naaimachines waren niet toegelaten ;-))  hadden ze ook een mini workshop gepland. Zo kregen we op zaterdagochtend allemaal een borduurring, naalden en garen toegestopt en werden we met veel plezier aan het handwerken gezet.

Een linnen jurk & Veritas magazine giveaway

Ken je die scène [spoiler alert] in “The Sixth Sense” waar die kleine fluistert: “I see dead people.” En dat er vervolgens koude rillingen over je rug lopen want dat had je helemaal niet zien aankomen? Wel ik had net dezelfde ervaring toen ik het patroon van deze jurk wat beter bekeek. “I see buttons.” was het in mijn geval en ik kan u zeggen de horror en de bijhorende koude rillingen waren exact hetzelfde als in die film met dat enge blonde kind. Nu wist ik wel dat het een uitdaging voor mij ging worden om zo’n kleed ineen te krijgen, maar op een hele rij verborgen knopen; daar had ik niet op gerekend.

Een nieuw bed

De bedoeling was om enkel een nieuwe matras te kopen, maar van het een kwam al snel het ander en uiteindelijk werd het een heel nieuw bed. Je weet misschien wel hoe dat gaat: “Als ik dan toch investeer in een degelijke matras, misschien kan ik dan ook beter ineens een echte lattenbodem kopen in plaats van op een ooit zelfgebouwde mdf-constructie te slapen. En eigenlijk hè, zou ik graag een bed hebben met extra opslagruimte onderaan want ik kom toch wat plaats te kort. En het moet ook wel een mooi bed zijn. En niks met stoffen bekleding want een allergie. En het moet een hoog bed zijn. En…zo kwam ik aan een hele waslijst met wensen/eisen voor mijn nieuw bed. “

, 0

Simpel geluk: een kussensloop

In de beginjaren van mijn blog was deze plek een aaneenschakeling van berichten met sterk naai-gerelateerde inhoud, afgewisseld met blogberichten over het leven van alledag. Meestal niet bijzonder interessant of waardig in beeld gebracht, maar gewoon gewoon. Met de jaren die verstreken veranderde die inhoud echter geleidelijk aan en werd de lat steeds hoger gelegd. ‘Is het wel boeiend genoeg?’ ‘Is het vernieuwend genoeg?’ ‘Zit er hier wel iemand op te wachten?’ ‘Misschien is dit eerder Instagram materiaal?’ Kortom, er werd nog wel vanalles gemaakt, maar niet alles haalde de blog.

How to kringloop

De laatste jaren heb ik hoe langer hoe meer last om binnen te lopen in winkels als Action of H&M. Winkels waar ze heel veel prullen spullen hebben aan lage prijzen en waar er wekelijks vrachtwagens met nog extra spullen toekomen.  Nu ben ik niet heiliger dan de paus en koop ik daar ook regelmatig spullen want tja, het is gemakkelijk en goedkoop, maar ik sta wel meer en meer met een wrang gevoel aan de kassa. Al dat gerief, al die rommel, al dat afval, met een beetje gezond verstand weet je ook dat daar niet veel goeds kan van verder komen. Daarom koop ik veel liever mijn gerief bij de kringloopwinkels. 

Pasta alla boscaiola

Ik ben zeker niet iemand die alles lust. Sommige smaken vind ik echt niet lekker en blijven hoe vaak ik het ook proef gewoon serieus tegenvallen. Zo zijn bittere dingen oneetbaar voor mij. Maar waar het daarbij duidelijk om de smaak gaat, zijn er nog een aantal dingen waarbij het de textuur is die me parten speelt. Stoofvlees bijvoorbeeld. De saus: yes, please. Het vlees: pure horror. Met mosselen juist hetzelfde. Die textuur is voor mij het equivalent van vingernagels op een krijtbord. En dan zijn er nog champignons. Eén van de meest affreuze groenten om in de bijten, maar als saus (of soep) zijn ze heerlijk. Combineer dat met pasta en spek en je krijgt een maaltijd waarvoor je me steeds mag wakker maken.