The Valley Blouse

Na de salopette en het kleed was het tijd voor het volgende zelfgemaakte kledingstuk: de Valley Blouse. Een patroon van Amerikaanse makelij dat ik zag in de Instagram feed van Elise Blaha. Zij maakt steeds eenvoudige, mooie dingen en ik hoop stiekem zoals haar te worden wanneer ik groot ben. Maar dat terzijde, het gaat hier om het patroon. Het is een redelijk rechttoe, rechtaan patroon met een duidelijke -Engelstalige!- handleiding. Het wijst zichzelf grotendeels uit en is gemakkelijk aan te passen, maar toch leerde ik er weer iets van bij, namelijk hoe je een manchet aan een mouw zet. Boojah!

In het soldenrek van Nostex vond ik een leverkleurige, erg soepelvallende stof voor het luttele bedrag van € 3,00 de meter. Ideaal hiervoor want de kleur sprak me erg aan, alsook het aanvoelen van de stof (ze is bijzonder zacht!), maar vooral omdat de prijs ook zo zacht was. Min 70% solden is ideaal voor een nog onzekere naaister als ik. Ik redeneerde dat, moest het enorm mislopen met naaien of knippen, er geen fortuinen aan verspild waren.

Het patroon volgde ik netjes helemaal, op de split in de halslijn na. Normaal moet daar een grotere opening zitten, maar dat vond ik voor niks nodig en ook de uitleg was net iets te ingewikkeld om me daar mee bezig te houden. Verder paste ik het patroon hier en daar een beetje aan: Ik versmalde de mouwen met 3,5 cm aan beide zijden en het voor- en achterpand werd met 8 cm verlengd.

Qua maatvoering is er niks op aan te merken want ik maakte mijn reguliere maat M en die past mooi aan de schouders en ook de armlengte is prima. Alleen zou ik de halsuitsnijding voor- en achteraan iets kleiner maken, alsook het voor-en achterpand. Want nu de blouse af is, merk ik dat het allemaal wel erg ruim valt. Zelfs de reeds versmalde mouwen zijn nog royaal. Het is gewoon allemaal nogal veel stof en veel plooitjes.

Ondanks de uitbundigheid aan stof is ze wel heerlijk om te dragen. Ik weet alleen niet of ik ze echt mooi vind of dat ik eerder lijk op een 19de eeuwse kunstschilder.

Ik ♥ lijstjes: dingen die ik niet begrijp

In eerste instantie was ik tijdens de zomermaanden van plan om weer een “blog met verlof” in te plannen, maar om de een of andere reden besloot ik om het dit jaar anders aan te pakken. Omdat ik van lijstjes hou en van de nodige portie nutteloosheid leek het me wel leuk om elke week een lijstje op jullie los te laten. Maar de vakantie was er sneller dan gedacht en dat plan viel dus even snel in het water. Maar omdat bloggen bijvoorbeeld niet de openbare weg is en ik dus hier wel carrément mijn zin kan doen, alsnog een blogserie met compleet overbodige lijstjes. Met om te starten: dingen die ik niet begrijp.

 

 

  • Pluche beesten op de hoedenplank van de wagen
  • Communaal opvoeden. Mensen die in het openbaar heel luid en duidelijk articulerend tegen kinderen spreken zodat iedereen getuige is van hun aandacht/liefde/opvoedingstoewijding voor hun kind. “JA, KYLIANO, LEG DE FLES MELK MAAR MOOI OP DE BAND. PAS OP, HET IS ZWAAR HOOR! HEEL FLINK, SCHAT!”
  • Mensen die hun kind “KYLIANO” noemen.

  • Bladblazers.
  • Dat er mensen zijn die niet op hun kleren morsen.
  • Ouders die achteraan in de wagen naast de Maxi-Cosi gaan zitten. Stickers met “Janneke en Mieke aan boord” horen daar ook bij.

  • Het woordje “astu” in plaats van alstublieft.
  • Missverkiezingen.
  • Naar links pinken op een rotonde.

  • Koningshuizen.
  • Coltruien zonder mouwen.
  • Waarom zoveel mensen aan wie op de radio of op tv een vraag gesteld wordt, hun zin beginnen met: “Goh”

  • Regendouches.
  • Excuses eisen. Een verontschuldiging staat of valt door oprechtheid. Wanneer je een verontschuldiging eist, is er nog weinig welgemeend aan. (Dus respect voor mijn broer die in de lagere school verplicht zijn excuses moest aanbieden van de directeur en dit weigerde omdat hij geen spijt van zijn daden had.)
  • Dit.

 

    • België. Het marcheert gewoon niet.
    • Mensen die bij een ramp of ongeval commentaren achterlaten op HLN in de trant van: “sterkte” of “R.I.P.”
    • Hoe vrouwen met perfect gemanicuurde nagels aan het einde van de dag nog steeds perfect gemanicuurde nagels hebben.
  • Waar de fascinatie voor deze vorm ⋒ ineens vandaan komt. En waarom?
  • De beurs.
  • Waarom Beyoncé zo wordt geadoreerd.

  • Dat er mensen zijn die (probleemloos) muziekinstrumenten kunnen bespelen. (muziek lezen hoort hier ook bij)
  • Wedding rehearsals.
  • Elizabeth Holmes en de hele Theranos zaak.

  • De spreuk: Fall Down 7 Times Get Up 8.
  • Mensen die tien minuten aan de charcuterietoog moeten wachten om dan wanneer het aan hun is, te zeggen: “Euh, ja,… wacht…effe kijken…euhm…” You had plenty of time!
  • Berggeiten.

Een uitgepuurde Constance salopette

Dat ik van salopetten houd, kon je eerder al lezen en sinds dat blogbericht is mijn collectie met twee extra exemplaren gegroeid, waardoor de teller nu op vijf staat. In de kringloopwinkel vond ik een spiksplinternieuwe Wrangler salopette voor een luttele € 5,00. Weliswaar een mannenmodel, maar wel eentje dat perfect is om thuis mee te werken. Score! De andere salopette maakte ik zelf en dat werd een heerlijk luchtig zomermodel. Ik gebruikte ook hier het Constance patroon van Fibre Mood, maar ontdeed het van alle overbodigheid.

 

De bedoeling was om een lichte en eenvoudige salopette te maken die ik tijdens de zomer kan dragen. Pinterest bracht voldoende inspiratie, ik maakte zelfs een heus mini-moodboard en waande me even een heuse hippe fashion blogger.

foto’s van links naar rechts: : Lyfie – Emmahill – Oliviabynature – Banggood

Meestal zijn salopetten nogal aan de warme (en ook soms zware) kant en dat wou ik absoluut vermijden. Stap 1 was dus om alle fournituren te elimineren. Dus geen knopen, gespen en geleiders. De knopen liet ik simpelweg achterwege (de broek is breed genoeg om zo aan te trekken) en de schouderbandjes worden vastgemaakt door middel van een knoopje aan een extra voorzien lusje. 

Doordat de knopen wegvielen, naaide ik de zijstukken aan elkaar. Hoe juist, dat krijg ik hier niet uitgelegd, maar moeilijk was het niet: er moest alvast een patroonstuk minder geknipt worden en dat mocht goed meevallen.

Dat brengt mij bij stap 2 in de vereenvoudigingsfase: namelijk de stof. Linnen schreeuwt zowat eenvoud en zomer uit en wonder boven wonder vond ik een lap donkergroen linnen in mijn stoffenkast. Waar ze vandaan komt is me een raadsel, maar mij hoor je niet klagen. De lap was net groot genoeg voor alle patroondelen en perfect van kleur! 

Stap 3 tenslotte, bestond uit een paar kleine patroonaanpassingen. Zo liet ik het zakje in het bovenstuk  achterwege en maakte ik de broekspijpen een stukje korter en smaller naar de onderkant toe. De zoom plooide ik om en die zette ik met een paar steken aan weerskanten van de pijp vast.

De zomer is nu niet meteen mijn favoriete seizoen, verre van zelfs, maar met dit soort van outfit wordt het hopelijk toch een stukje draaglijker.

Een tweede Making Backpack

Ter voorbereiding van een workshop die ik bij Madeline gaf en omdat de BFF een verjaardagscadeautje verdiende, maakte ik nog een keer de Making Backpack van Noodlehead. Ik had gezien dat ze de rugzak op haar ‘mooi’ Pinterest bord had gezet en dus ging ik er van uit dat ze zo’n rugzak misschien wel zou appreciëren. Het was ook ineens een goede oefening om het maken van de rugzak in mijn vingers te krijgen.

Iets maken voor een ander is altijd een beetje spannend omdat je zelf de materialen en kleurencombinaties moet kiezen. Nu weet ik dat de BFF van geel/oker houdt en daarom koos ik een okerkleurige oilskin bij Madeline. Een fantastische stof om mee te werken en eentje die alleen maar mooier wordt naargelang er wat wear & tear optreedt.

Voor de voering (en omdat mijn budget het niet toeliet om alles nieuw te kopen) koos ik voor een stof uit de eigen stoffenvoorraad. Ik wilde absoluut een lichtkleurige stof (handig!) en iets stevigs, zodat tussenvoeringen en verstevigingen niet nodig zouden zijn. Zo kwam ik uit bij een iets dikker wit katoen.

Om het geheel toch een beetje meer ‘oempf’ te geven, bestempelde ik de stof met blokstempels. Dit was meer dan ideaal in deze situatie omdat ik de stempels niet alleen heb gekregen van de BFF, maar ook omdat ze een mooie verwijzing zijn naar haar Indiase roots. Ik gebruikte roze en grijze textielverf (weeral gewoon omdat ik die in huis had) en mixte van wat acrylverf een beetje okerkleurige verf om tussen het patroon door stippen te zetten. Zo is er toch een link tussen de buiten- en binnenkant.

Ik volgde het patroon grotendeels, alleen de riemen en de binnenafwerking deed ik een beetje anders. De riemen maakte ik opnieuw zoals mijn eerder exemplaar, dus van stof en leer. Voor de gevreesde biaisafwerking liet ik de naadwaarde op 1,25 cm en werkte deze af met een 6,5 cm breed lint in oilskin. Zo bleef de kleur van het garen hetzelfde als die van de buitenkant en valt het niet zo op als ik naast het originele stiksel zou naaien. Door de bredere naadwaarde heb je ook letterlijk meer plaats om te werken en gaat het prutsgehalte wat naar beneden.

Nu is het enkel nog wachten op haar reactie. De tas gaat sebiet op de post naar het verre Limburg, fingers crossed dat ze hem leuk vindt!

Een patroonkaart + download

Nu ik helemaal in de ban ben van het zelf kleren maken -het volgende stuk ligt al klaar om in elkaar gezet te worden- moet ik ook een manier vinden om al die patronen op een ordentelijke manier op te bergen. Bij tassenpatronen heb ik dat probleem nooit gehad omdat ik meestal zomaar iets verzon en patroondelen aanpaste tijdens het naaien en omdat het vaak rechthoekige stukken waren die ik rechtstreeks op de stof tekende. Bij kledingpatronen ligt dat net iets anders en het systeem dat ik heb is niet echt up-to-date.

Alles ligt momenteel op een stapel in een oude schoendoos; met wat geluk elk patroon bij elkaar. Niet handig en zeker niet als ik van plan ben om een kledingstuk meer dan eens te maken. Daarom dat ik vanaf nu elk uitgeknipt patroon netjes zal samen bundelen met vooraan een heuse patroonkaart.

Dit idee kwam ik tegen op Pinterest -waar anders?- en bestaat uit een A4-tje met daarop alle info over het patroon. Niet alleen de voor de hand liggende informatie zoals naam, maat, stofverbruik en benodigdheden, maar ook een overzicht van alle patroondelen, een kleine schets van het kledingstuk en extra niet te vergeten informatie. Vooral dat laatste vind ik erg gemakkelijk want ik ken mezelf en weet dat ik zoiets toch nooit onthoud.

Zo kan je er noteren welke aanpassingen er moeten gebeuren of welke je al hebt gedaan. Of de naadwaarde is inbegrepen of niet. Eventueel hoe content je bent van het patroon, maakt niet uit.

Omdat ik geen Nederlandstalige versie van zulk patroonkaart vond, heb ik er zelf eentje gemaakt. Wie wil kan deze hieronder downloaden.

patroonkaart

Highlands Wrap Dress

Laat me beginnen met te zeggen dat ik deze jurk beter eerst had gestreken vooraleer ik er foto’s van nam. En misschien had ik ook beter eens met een kam door mijn haar gegaan. Maar soit, als beginnend kleren-naai-blogger moet ik het nog gewoon worden om voor de camera te poseren. Met tassen kan je zelf nog uit the picture blijven, maar een kleed zoals dit komt beter tot zijn recht gedragen dan op een kapstok. En dragen zal ik het want het past niet alleen goed, het draagt ook heel erg fijn!

Een jacquard tas

Vorig jaar, of was het nu het jaar daarvoor, zag ik een prachtige, roze jacquard liggen bij Madeline. Ik zag er meteen een tas in, maar wat voor model of voor welke gelegenheid wist ik nog niet. Omdat ik zelden of nooit zomaar stof koop, liet ik de mooie jacquard dan ook netjes in de rekken liggen. Fier was ik op mezelf joh: zoveel zelfbeheersing dat ik ten berde bracht! Tot ik tijdens de uitverkoop bij Madeline in Steenokkerzeel een couponnetje van de mooie jacquard zag liggen. Weg zelfbeheersing, enter ‘my precious’.

De Constance salopette van Fibre Mood

Je zou mij misschien wel de vrouwelijke Dax Shepard kunnen noemen.Voor wie die naam niet kent: hij is een acteur en de echtgenoot van Kristen Bell. Zij is dan weer Anna uit ‘Frozen’, die film met Idina Menzel. Weet je wel, die ene die samen met Amy Adams in ‘Enchanted’ speelde? Amy Adams die nu trouwens in de cinema te bewonderen is in ‘Vice’, samen met Steve Carell. Steve die zoals je misschien nog weet in Kevin Bacon alias ‘David Lindhagen‘ zijn grootste vijand zag in ‘Crazy Stupid Love’? Maar kom, dit is hier geen spelletje ‘Six Degrees of Kevin Bacon’, ik had het over Dax Shepard.

Making Backpack

Ongeveer 95% van de tijd teken ik zelf mijn tassenpatronen. Of beter gezegd begin ik provisoir aan een tas en zie ik wel waar het eindigt. Meestal komt dat dan wel op zijn pootjes terecht, maar af en toe loopt het ook mis en zit ik helemaal vast. Daarom is het fijn om zo nu en dan eens een echt patroon te volgen van een andere tassenmaakster. Zowel om gewoon een keer klakkeloos instructies op te volgen alsook om te kijken hoe iemand anders te werk gaat en misschien wel nieuwe naaitrucjes te leren. 

Een nieuwe pyjamabroek

Ik heb denk ik 4 pyjamabroeken: twee  warme voor de herfst/winter en twee van katoen voor de lente/zomer. Ik weet niet of dat dat veel of weinig is, maar voor mij is het in ieder geval genoeg. Tot natuurlijk 1 van die broeken tot op de draad versleten geraakt en dan zit je met een probleem in de was/draag roulatie. Een nieuwe pyjamabroek drong zich dus op en toeval wil dat in La Maison Victor nu net een eenvoudig patroontje stond. Bij de uitverkoop van Madeline in Steenokkerzeel vond ik de gepaste stof en zo maakte ik voor mezelf een nieuwe nachtelijke broek.