Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.

Bovenstaande WhatsApp kreeg ik een paar maanden geleden van een vriendin. Gewoon een screenshot van een tas met daaronder: ‘Tof hé’. Nu heb ik zelf niet zoveel met camouflage stof, maar het model van de tas sprak me wel aan en ik had de tijd en vooral de goesting om nog eens een tas te maken.

Meestal werk ik zonder vast patroon en begin ik vanuit een simpele schets met daarbij wat afmetingen. Deze keer had ik dus een foto als startpunt, maar geen afmetingen. Daarom voerde ik de foto door Google afbeeldingen en na wat zoekwerk vond ik de originele tas. Gelukkig stonden daar een aantal maten bij en kon ik me toch op iets baseren (hoewel ik de tas uiteindelijk wel wat groter tekende). Ik wou er ook geen exacte kopie van maken want 1. dat is niet netjes en 2. dat is ook gewoon niet plezant om te doen. 

Zo maakte ik het bodemstuk een stukje hoger en plaatste ik de hengsels verder uit mekaar want dat is een pak handiger. Aan de buitenzijde voegde ik een extra vakje toe en de hengsels naaide ik langer door dan bij de originele tas. Vervolgens moest ik op zoek naar stof. De kaki bodemstof is een overschotje van mijn boek en komt van bij Les Tissus du Chien Vert. Het is een van mijn favoriete stoffen ever: heel stevig, een super kwaliteit en voelt geweldig goed aan. Kortom een droom om mee te werken. De camouflage stof was moeilijker te vinden en bracht me uiteindelijk bij het stockhuis in Sint-Niklaas.

Daar vond ik twee camouflage stoffen: een katoenen en een nylon versie. Die eerste sprak me het meeste aan, maar die was véél te dun om een tas van te maken. De nylon daarentegen was perfect van dikte en stevigheid, maar omdat die 100% synthetisch was stond ik er wel een beetje sceptisch tegenover. Uiteindelijk won de nylon stof en ik heb het me nog geen moment beklaagd. Het is eigenlijk een ideale stof is om tassen mee te maken. Je kan er alleen niet echt een strijkijzer op zetten. De binnenkant van de tas maakte ik van een stevige, zachte, witte stof. Ik voorzag twee zakken: eentje dat achter de voering gestikt zit en sluit met een rits en een tweede opgestikte zak, afgewerkt met een bies in buitenstof. Op dit zakje stempelde ik, om in de hele militaire-kitzak-camouflage-trend te blijven, de initialen en geboortejaar van de eigenares. Hiervoor gebruikte ik textielverf en lettersjabloontjes die ik al jaren heb liggen en eindelijk van pas kwamen.

Omdat het fotograferen van de binnenkant van een tas geen sinecure is, maakte ik voor het ineen naaien van de voering al een paar foto’s. Zoveel duidelijker!

Voor de fournituren koos ik een brons kleur. Ik weet niet meer waarom, maar de kans is groot dat ik de perfecte rits in huis had en dat die toevallig bronskleurig was. Die rits plaatste ik deze keer een beetje verzonken en dat bevalt me erg goed. Ik dacht altijd dat dat redelijk moeilijk was, blijkt dat dus helemaal niet het geval. De rits kreeg als afwerking nog een leren trekker, vastgezet met een rivetje.Waar ik in het begin niet echt warm liep voor de camouflageprint ben ik nu toch overstag gegaan. Het heeft wel iets. Net zoals ook het werken met een synthetische stof me wel bevalt. So much so, dat ik ondertussen al bezig ben met een tweede tas in nylon. camouflage bag

buitenstof – bodemstofvoering 

Een roze leren tas

Tijdens de vakantie had ik het plan opgevat om een leren tas te maken. Een rechthoekig model zonder rits of al teveel fournituren en gemaakt uit super zacht roze leer. Want ja, ik ben al jaren een fan van roze en hoewel ik het niet zo voor trends heb, ben ik wreed content dat we nu (en blijkbaar is het een blijvertje!) overal millennial pink zien verschijnen. Voor het leer reed ik zoals gewoonlijk naar mijn favoriete leerwinkel in Zonhoven want ik weet dat ze daar alle soorten en kleuren hebben die je maar kan bedenken. Dat was echter zonder mijn pech-profetie gerekend. 

Op zoek naar de smaak van Italië

Op de televisie is een presentator luid aan het kakelen en de tl-verlichting maakt het blauw geschilderde interieur er niet gezelliger op. Het is al laat op de avond en naast de onvermijdelijke stamgast en il nonno e la nonna is er niemand aanwezig. Het is begin december. Buiten is het donker en koud en dat staat in schril contrast met de warmte waarmee we worden ontvangen. Natuurlijk kunnen we nog iets eten. “Volstaat een simpele pasta? Hier, zet u aan tafel en we maken snel iets klaar.”

Een handgemaakte leren riem

Tijdens de voorbije winter ging het niet zo goed met mijn vaders gezondheid waardoor hij op een paar weken tijd 13 kilo vermagerde. Ondertussen voelt hij zich terug een pak beter en zijn er ook een paar kilo’s terug aangekomen, maar bijlange niet alle dertien. Geen erg uiteraard (er mocht wat af) nadeel is dat zijn broeken nu niet meer fatsoenlijk passen. Veel mensen zouden dat dan als een reden zien om te gaan shoppen, maar mijn vader niet. Waarom veel geld uitgeven aan een nieuwe garderobe als je gewoon een broeksriem kan dragen? Dat die riemen nu natuurlijk ook te groot zijn, daar wordt over gezwegen.

een restjes tas

Tijdens de zoveelste opruimronde op zolder vond ik een restje stof* van de Elisabeth tas uit mijn boek. Een van mijn -en blijkbaar ook van verschillende anderen, want ik krijg regelmatig vragen in verband met deze stof- favorieten uit het boek. Het is een prachtige grijze stof die ik tussen de coupons bij Les Tissus du Chien Vert vond. Het is te zeggen Elisabeth oftewel Lies vond deze stof destijds vandaar de naam van de tas. En ook dit tasje is voor haar.

Paint splatter tas

Als voorbereiding op de workshop van vorige week maakte ik nog eens een Lili tas. Gewoon met stof die ik voorhanden had om alle stappen nog eens te overlopen en vooral om een voorbeeldtas te kunnen meenemen. Zo konden de deelnemers de grote en kleine Lili met elkaar vergelijken en zien waar het om gaat. Althans dat was het plan want door onverwacht te werken op zaterdag had ik geen tijd meer om de al geknipte patroondelen ook daadwerkelijk tot een tas te naaien. Dus bye bye grote Lili.

drie kleine DIY’s

De voorbije week was meer een ‘knutsel’- dan een ‘naai’week. Aangezien ik noch de stoffen, noch de inspiratie had om iets fatsoenlijks te naaien, ging ik aan het DIY’en. Als kind knutselde ik al heel veel en ik doe het nog steeds graag. Het is zoals je op mijn About-pagina kan lezen: “Wanneer ik met mijn handen kan werken ben ik het gelukkigst.” Daarom vandaag 3 kleine DIY’s met klei, leer en ik kan het niet laten, toch ook een beetje naaien.

De Bellah Blouse

Toen Eva een paar weken geleden de Bellah Blouse op haar blog toonde, was ik meteen fan van dit patroontje. Een eenvoudige snit met een paar mooie details en vooral niet te moeilijk. Dus wanneer het patroon vorige week te koop werd aangeboden, heb ik het meteen gedownload, geprint en ineen gepuzzeld. Alleen een geschikte stof ontbrak nog en die vond ik toevallig in de kringloopwinkel in Eva’s thuisstad. Voor 3,5 euro dan nog wel.