Een grote zachte sprei

Een jaar geleden kocht ik op een verkoop voor het goede doel een hele grote lap stof zonder enig doel. Normaal gezien doe ik dat niet, zomaar stof kopen zonder dat ik weet waarvoor het gaat dienen, maar deze zachte wolk kon ik echt niet laten liggen. Het is een zalig zachte, lichtjes gemêleerde tricot stof met allemaal kleine kussentjes en 10 euro voor een 6,5 vierkante meter stof is geen geld hè! Na wat getwijfel (zou ik er kussens van maken?) besloot ik om er een hele grote sprei van te maken. En dat die groot is, dat heb ik geweten bij het vastnaaien van de brede boord.

Om de randen van de sprei af te werken koos ik voor een al even zachte roze/paarse (online is het lila) nicky velours van bij Madeline de stoffenmadam. Ik knipte brede stroken die ik aan mekaar naaide tot een lang lint. Vervolgens werden ze goede kanten op mekaar rondom de rand van de sprei genaaid om vervolgens heel de boord met de hand vast te naaien aan de achterkant. Dat laatste was echt wel een huzarenstukje. Tien meter stof omzomen doe je niet rap-rap. Ik deed er ongeveer 5 afleveringen van Abstract over om helemaal rond te geraken.

Vervolgens moest ik de hoeken nog met de hand vastnaaien en dat was nog een slag erger. Ik wou perse dat de hoeken in verstek waren en dat bleek uiteindelijk belachelijk veel en vooral moeilijk werk. Nicky velours laat zich namelijk niet goed op schuin van draad met de hand vast naaien. Met als gevolg dat die hoeken niet echt geweldig goed zijn uitgevoerd, maar ja. Ik ga mij er niet druk in maken. Ik heb een zalig zachte en gezellige sprei om de volgende wintermaanden heerlijk warm door te komen.

No tags 0

Video: New York City 2017

Om de Amerika maand hier op de blog af te sluiten, geef ik nog graag mijn reisvideo mee. In plaats van foto’s te nemen, leek het me wel fijn om een keer allemaal korte stukjes film te maken en te monteren tot een reisvideo. Het is iets dat ik nog nooit gedaan had en ik begon er dan ook aan zonder plan of scenario. Eenmaal thuis ben ik dan met veel gepruts en geduld tot onderstaand resultaat gekomen. Voor wie het interesseert: ik filmde alles gewoon met mijn iPhone 5s en zonder statief, maar dat is er overduidelijk aan te zien. #shakyhands

muziek: The Day – Moby  (via www.mobygratis.com)

chocolate (chip) cookies

Deze koekjes maakte ik al in de zomer maar vond nog niet te tijd om er over te bloggen. Na mijn blogpost van vorige week past hij wel goed in het thema USA en dus roep ik november hier op de blog officieel uit tot Amerika maand. Zo kan ik in mijn volgende post nog het filmpje laten zien dat ik maakte in New York en zo lijkt het of ik een kei echte blogger ben die ook daadwerkelijk nadenkt over haar blogkalender en content. Inderdaad, content. Wij kei echte bloggers spreken niet over inhoud, maar gebruiken vakjargon. Soit, milk & cookies dus en ik moet zeggen; deze koekjes zijn héérlijk.

Een tas voor New York City

Tijdens de herfstvakantie had ik het geluk om New York City te bezoeken. Amerika is een land dat me al langer fascineert en hoewel NYC niet echt representatief is voor de rest van het land, stond het toch erg hoog op mijn te-bezoeken-plaatsen-lijst. Ik was erg aangenaam verrast door the city that never sleeps (letterlijk that is; om 3 uur ’s nachts was het drilboortijd onder ons hotelraam) en ik voelde me er al snel thuis. Zelfs van de pech-profetie waar ik het hier over had, was er in NYC geen sprake. Ik zeg het u: “New York City agrees with me.” Omdat ik niet zo vaak reis, was mijn reisuitzet echter beperkt, maar dat bleek voor een tassennaaister als ik een mooie uitdaging. Een reistas was aan de orde.

Een camouflage tas

Of het nu gaat om naaien, grafisch werk, taarten bakken, lassen, bomen snoeien of wat dan ook vanaf het moment dat je iets min of meer kan dan mag je er zeker van zijn dat mensen gaan vragen om iets te maken of te doen voor hun. In mijn geval is dat dan meestal een tas maken (of het een of ander inkorten) en uit ervaring weet ik dat zoiets ALTIJD meer tijd en moeite vraagt dan eerst gedacht. Daarom maak ik dan ook geen tassen meer op bestelling. Tenzij het iets is voor een van mijn favoriete mensen of omdat het een projectje is waar ik echt zin in heb en met veel plezier en goesting aan kan werken. En deze tas was er zo eentje.

Een roze leren tas

Tijdens de vakantie had ik het plan opgevat om een leren tas te maken. Een rechthoekig model zonder rits of al teveel fournituren en gemaakt uit super zacht roze leer. Want ja, ik ben al jaren een fan van roze en hoewel ik het niet zo voor trends heb, ben ik wreed content dat we nu (en blijkbaar is het een blijvertje!) overal millennial pink zien verschijnen. Voor het leer reed ik zoals gewoonlijk naar mijn favoriete leerwinkel in Zonhoven want ik weet dat ze daar alle soorten en kleuren hebben die je maar kan bedenken. Dat was echter zonder mijn pech-profetie gerekend. 

Op zoek naar de smaak van Italië

Op de televisie is een presentator luid aan het kakelen en de tl-verlichting maakt het blauw geschilderde interieur er niet gezelliger op. Het is al laat op de avond en naast de onvermijdelijke stamgast en il nonno e la nonna is er niemand aanwezig. Het is begin december. Buiten is het donker en koud en dat staat in schril contrast met de warmte waarmee we worden ontvangen. Natuurlijk kunnen we nog iets eten. “Volstaat een simpele pasta? Hier, zet u aan tafel en we maken snel iets klaar.”

Een handgemaakte leren riem

Tijdens de voorbije winter ging het niet zo goed met mijn vaders gezondheid waardoor hij op een paar weken tijd 13 kilo vermagerde. Ondertussen voelt hij zich terug een pak beter en zijn er ook een paar kilo’s terug aangekomen, maar bijlange niet alle dertien. Geen erg uiteraard (er mocht wat af) nadeel is dat zijn broeken nu niet meer fatsoenlijk passen. Veel mensen zouden dat dan als een reden zien om te gaan shoppen, maar mijn vader niet. Waarom veel geld uitgeven aan een nieuwe garderobe als je gewoon een broeksriem kan dragen? Dat die riemen nu natuurlijk ook te groot zijn, daar wordt over gezwegen.

een restjes tas

Tijdens de zoveelste opruimronde op zolder vond ik een restje stof* van de Elisabeth tas uit mijn boek. Een van mijn -en blijkbaar ook van verschillende anderen, want ik krijg regelmatig vragen in verband met deze stof- favorieten uit het boek. Het is een prachtige grijze stof die ik tussen de coupons bij Les Tissus du Chien Vert vond. Het is te zeggen Elisabeth oftewel Lies vond deze stof destijds vandaar de naam van de tas. En ook dit tasje is voor haar.