een tweede tas in wolvilt

Oh, boy. Waar moet ik beginnen met dit blogbericht? Enerzijds valt er zoveel te zeggen over het maken van deze tas, maar anderzijds is het ook eenvoudig te beschrijven in 1 woord: MOEILIJK. En dat had ik niet verwacht. Want wanneer mijn werkgever eind november vroeg of ik het zag zitten om voor haar een nieuwe tas te maken, dacht ik direct: waarom niet? Het zou een eenvoudig model worden en met nog een paar weken te gaan tot Kerstmis zou het zo het ideale Kerstcadeau worden.

Niet dus. Er bleek niets eenvoudig of snel aan deze tas te zijn en wel om verschillende redenen.

  • De tas zou ter vervanging zijn van een oude, leren tas. (zie hierboven)  Een tof exemplaar van Mandarina Duck, maar volledig op. De nieuwe tas moest eveneens groot en stevig zijn met een breed hengsel en -oh, de horror!- een rits. Dat die rits mij parten zou spelen wist ik al op voorhand, maar ook dat brede hengsel bleek een probleem.
  • Dat de tas uit vilt zou gemaakt worden, was in onderling overleg bepaald, maar dat het uiteindelijk meer dan drie weken zou duren vooraleer ik het in huis had, was minder voorzien. Eerst kon ik niet kiezen tussen wolvilt en synthetisch vilt dus kreeg ik een aantal stalen opgestuurd. Het wolvilt stak er met kop en schouders bovenuit qua uitzicht en kwaliteit en dus bestelde ik daar een metertje van. Bleek het niet op voorraad en werd de levering met onbepaalde tijd uitgesteld.


  • Wanneer het vilt dan toch arriveerde, maakte ik eerst twee proefmodellen om de grootte in te schatten, de plaatsing van het vakje te bepalen, te onderzoeken hoe die rits erin kon en om te zien hoe ik dat brede hengsel kon vastmaken. Natuurlijk vraagt dit tijd en met de feestdagen in volle gang en het dagdagelijkse leven dat verder gaat, is er zo weer een week of twee voorbij. Met Kerstmis werden er goede wensen en excuses gegeven, maar spijtig genoeg geen cadeau.
  • Toen het prototype goed genoeg was, werd het tijd om over te gaan om de echte tas te naaien en toen sloeg de knipangst toe. Van een stof aan €90/meter krijg ik echt wel zenuwen en zo verdween  de goesting om er aan door te werken. 

  • Ondertussen was ik ook nog niet zeker hoe ik de uiteinden van de rits netjes ging afwerken. Waar het stikken van de hoekjes bij het prototype al moeilijk ging -bleek bij het aanzicht van het wolvilt- dat het hiermee helemaal niet ging lukken. Een andere oplossing drong zich op en ook daar kroop weer een week tijd in.
  • Verder moest het brede hengsel gerecupereerd worden en kon ik er nergens gepaste fournituren voor vinden. Schuifgespen en passanten van 6 cm breed zijn blijkbaar zeer moeilijk te vinden. Dan maar 2 keer naar Madeline voor smallere tassenband en ijzerwaren: een keer op sluitingsdag en een keer 2 dagen later.
  • Inmiddels was het februari geworden. Een maand waarin de verjaardagen van mijn petekind, nichtjes en meter worden gevierd en dus tijd moest gemaakt worden voor taart en cadeautjes. Bye, bye naaitijd.

  • Uiteindelijk had die knipangst nu wel lang genoeg geduurd en werd de basis van de tas gemaakt. Het vakje met rits werd genaaid (en terug losgetornd en door een nieuw en beter exemplaar  vervangen) en ook het binnenvak werd gestikt. De rits bleek heel eenvoudig om vast te stikken en ook de bodem en zijnaden werden vlot genaaid.
  • Vervolgens werd de tas terug uiteen gehaald omdat ik tassenvoetjes vergat te installeren. Ik maakte van de gelegenheid ineens gebruik om een extra versteviging op de bodem te stikken. Hiervoor gebruikte ik een stuk leer uit de oude tas.

  • Nu moest het hengsel nog vastgezet worden. Hiervoor had ik zwart leer nodig, maar dat had ik niet in huis. Een bezoek aan de leerhandel werd gepland, maar Koning Winter stak daar een stokje voor. Enter vorst en ijzel, exit roadtrip naar Limburg.
  • Dan maar zelf een stuk leer kleuren met verf van bij de schoenmaker, blijkt die schoenmaker op vrijdag dicht te zijn. Weer een paar dagen wachten en ondertussen dan al maar een patroontje tekenen voor de hengselstukken. Om dan dit weekend eindelijk de tijd te vinden om de tas af te werken. 

De hengselstukken werden gesneden, gekleurd, gepolijst en geboend.  Vervolgens werd het hengsel vast gestikt aan de geleider en maakte ik nog een schouderstuk uit vilt. Omdat ik voor smallere tassenband moest kiezen, leek me zo’n schouderkussentje wel een mooi compromis. Met vier stevige rivetten werd het hengsels vastgezet en als finishing touch kon ik er EIN-DE-LIJK een label opnaaien. Dat deed deugd!


Wolvilt: Wolvilt.nl

Ritsen: Veritas

Tassenband & fournituren: Madeline De Stoffenmadam

Leer: Berten-Seijnhaeve

 

milde looksoep met verse bieslook

Op het werk maak ik minstens twee keer per week soep. Een keer op maandag en een keer op donderdag. Nu bleek de soep deze week sneller op dan voorzien zodat ik op vrijdag nog een pot kon maken. Ongepland en daarom moest ik aan de slag met wat er voorradig was: ajuinen, wat prei en veel look. Geen overdaad aan groenten dus, maar perfect voor een heel eenvoudige en verrassend lekkere soep. Omdat ze zo in de smaak viel, maakte ik ze vandaag nog een keer thuis en deel ik graag het recept met jullie.

Twee sjaals in alpaca bouclé

Bijna een jaar geleden kwamen De Pronte Priemen voor de eerste keer samen en toen kwam ik niet verder dan het breien van een proeflapje. Voor onze tweede bijeenkomst wou ik toch met iets deftigs bezig zijn en koos ik om een sjaal te breien. Een zeer eenvoudige sjaal weliswaar, maar voor een breiamateur als ik, deftig genoeg. Bij Polkadotjes zag ik eerder al een prachtige, zachte en erg lange sjaal en dat leek me wel een projectje dat ik zou aankunnen.

twee pennenzakken uit (upcycled) leer

Zondag werden hier de laatste kerstcadeaus en nieuwjaarsbrieven uitgewisseld en bij die cadeaus was er ook eentje voor de beste vriendin. Na tal van jobomzwervingen, zwangerschappen en reizen, heeft ze eindelijk een job gevonden die haar perfect past; namelijk die van juf. Daarom vond ik het wel gepast om haar een typisch juffencadeau te geven: een pennenzak. Ik koos voor een eenvoudig model in leer, zonder voering en met een opvallende, contrasterende rits.

een tulband-handdoek: tutorial + patroon

Pierenverdriet. Dat is waarschijnlijk de beste manier om mijn haar te beschrijven. Ik heb namelijk lang, fijn en erg steil haar in een peper & zout kleur en zonder echte coupe. De goesting om hier in 2017 verandering in te brengen is groot, alleen ontbreekt het mij nog aan inspiratie, het vinden en vertrouwen van een goede kapper en voornamelijk van de nodige durf. Maar tot het zover is (en ik misschien een nieuw haar-was-regime nodig heb) blijf ik bij mijn vertrouwde ritueel, namelijk: water, shampoo en een handdoek. 

1

lotte martens winterblogtour ’16 – ’17

Waarom weet ik niet, maar ik heb een zwak voor ritstasjes. In de afgelopen jaren maakte ik er al een hele hoop en nog steeds vind ik het een van de leukste dingen om te naaien. Misschien omdat je er niet teveel bij moet nadenken of misschien omdat het een snel-klaar-toch-tof-resultaat-projectje is? In ieder geval, toen Lotte Martens haar blogtour voorstelde, sprong ik met veel graagte op de kar om haar nieuwe DIY-pakketten te testen. 

week 45-52 + de feestdagenfavorieten

{klik op de foto om te vergroten}

Tijdens de voorbije weken naaide ik iets nieuws met een knoop, was er een Jacqje in het groen, maakte ik een pot echte comfort food, hing Jules de zieligaard uit, ging ik bloed geven en baadde het stadhuis in een zee van licht. Verder pakte ik cadeautjes in, at ik mega m&m’s, waren er drie eters op een rij, bestelde ik een doos vol wol en werd ik samen met de Pronte Priemen getrakteerd op lekkers bij een koppel collegabloggers. Op het wereldwijde web kwam ik ook vanalles tegen:

En omdat ik zo van lijstjes houd: mijn feestdagenfavorieten!

Dan rest er mij alleen nog om jullie een heel mooi, creatief, lekker en vooral gezond 2017 te wensen.

Tot volgend jaar!

een cactus speldenkussen

De Bloggers for Life actie was ook dit jaar een groot succes en dat is grotendeels te danken aan de onvermoeibare inzet en het organisatietalent van Sarah en Annelies. Om hen hiervoor te bedanken spraken de deelnemende bloggers af om hen te verrassen met een cadeaumand met daarin allerhande (zelfgemaakt) moois of lekkers. Ik koos voor de cactussen van Vink. Sinds ik deze zag verschijnen op haar blog wist ik dat ik ze een keer moest maken en dit leek me de ideale gelegenheid.

een Kerstbûche met chocolade

Kerstmis is voor mij een tijd van gezelligheid, familie en cadeautjes, maar vooral een tijd van ongegeneerd, lekker en veel eten. Niet dat ik de rest van het jaar erg bezig ben met gezond en puur (ugh, dat woord!) eten. Ik ben meer van het principe dat je je gif moet mengen en vooral alles met mate moet eten. Zoals mijn vader altijd zegt: “Alles waar ‘te’ voorstaat is niet goed, behalve tevreden.”

nieuwe labels van leer

Al enige tijd droomde ik van nieuwe labels om op mijn zelfgemaakte tassen te naaien. Vroeger had ik al wel labels, maar ik was er nooit 100% content van. Eerst waren het van die eenvoudige naametiketjes, het soort dat bezorgde moeders ook in het ondergoed van hun kinderen naaien vooraleer ze op kamp vertrekken. Nadien maakte ik zelf labels met wit katoen en transferpapier van de Hema, toch was ook dat niet wat ik ik juist wilde.