Een jacquard tas

Vorig jaar, of was het nu het jaar daarvoor, zag ik een prachtige, roze jacquard liggen bij Madeline. Ik zag er meteen een tas in, maar wat voor model of voor welke gelegenheid wist ik nog niet. Omdat ik zelden of nooit zomaar stof koop, liet ik de mooie jacquard dan ook netjes in de rekken liggen. Fier was ik op mezelf joh: zoveel zelfbeheersing dat ik ten berde bracht! Tot ik tijdens de uitverkoop bij Madeline in Steenokkerzeel een couponnetje van de mooie jacquard zag liggen. Weg zelfbeheersing, enter ‘my precious’.

Zo ‘precious‘ zelfs dat de stof nog een hele tijd bleef liggen omdat ik ze niet wilde verpesten met overhaast te knippen en stikken zonder vast plan. Na een flink aantal weken begon ik dan te zien wat voor tas ik er wilde van maken en begon er (weliswaar zonder patroon)  dan toch maar aan.

Het plan was een eenvoudige tas met korte leren hengsels in een min of meer vierkante vorm. Hij moest stevig ‘staan’ ook wanneer er niets in zit en een goede middelmaat groot zijn. Omdat ik maar een halve meter stof had, moest ik roeien met de riemen die ik had en werd het een model met twee afzonderlijke zijpanden en 1 groot zij-bodem-zijpand. De naden van de jacquard werden doorgestikt (dat blijft een favoriet onderdeel voor mij!) en voor de voering koos ik een stevige, dichtgeweven zwarte stof. Geen idee waar die trouwens vandaan komt, maar het ze deed haar werk alleszins heel goed: de tas staat mooi rechtop!

Tussen de voering en de jacquard stof heb ik een bodemstuk van een drietal laagjes nepleer gestoken zodat de bodem niet zou doorzakken. Ze zijn nergens vastgenaaid maar blijven op hun plaats door de tassenvoetjes in de bodem. Nu begin ik te twijfelen of ik achter de voering ook een laagje nepleer stak voor extra stevigheid, maar ik ben niet zeker. Vroegtijdige dementie; het kan iedereen treffen.

Binnenin zit er aan weerszijden een opbergvakje en om de eerder genoemde vierkante ‘look’ aan de tas te geven naaide ik twee leren riempjes in de zijnaad met een musketon en D-ring aan vastgemaakt. Niet het meest afdoende anti-dievensysteem, maar dat was dan ook niet de bedoeling. Een eenvoudige, praktische tas die de stof volledig tot zijn recht laat komen was wel het uitgangspunt en ik denk dat ik daar wel in geslaagd ben.

De Constance salopette van Fibre Mood

Je zou mij misschien wel de vrouwelijke Dax Shepard kunnen noemen.Voor wie die naam niet kent: hij is een acteur en de echtgenoot van Kristen Bell. Zij is dan weer Anna uit ‘Frozen’, die film met Idina Menzel. Weet je wel, die ene die samen met Amy Adams in ‘Enchanted’ speelde? Amy Adams die nu trouwens in de cinema te bewonderen is in ‘Vice’, samen met Steve Carell. Steve die zoals je misschien nog weet in Kevin Bacon alias ‘David Lindhagen‘ zijn grootste vijand zag in ‘Crazy Stupid Love’? Maar kom, dit is hier geen spelletje ‘Six Degrees of Kevin Bacon’, ik had het over Dax Shepard.

Making Backpack

Ongeveer 95% van de tijd teken ik zelf mijn tassenpatronen. Of beter gezegd begin ik provisoir aan een tas en zie ik wel waar het eindigt. Meestal komt dat dan wel op zijn pootjes terecht, maar af en toe loopt het ook mis en zit ik helemaal vast. Daarom is het fijn om zo nu en dan eens een echt patroon te volgen van een andere tassenmaakster. Zowel om gewoon een keer klakkeloos instructies op te volgen alsook om te kijken hoe iemand anders te werk gaat en misschien wel nieuwe naaitrucjes te leren. 

Een nieuwe pyjamabroek

Ik heb denk ik 4 pyjamabroeken: twee  warme voor de herfst/winter en twee van katoen voor de lente/zomer. Ik weet niet of dat dat veel of weinig is, maar voor mij is het in ieder geval genoeg. Tot natuurlijk 1 van die broeken tot op de draad versleten geraakt en dan zit je met een probleem in de was/draag roulatie. Een nieuwe pyjamabroek drong zich dus op en toeval wil dat in La Maison Victor nu net een eenvoudig patroontje stond. Bij de uitverkoop van Madeline in Steenokkerzeel vond ik de gepaste stof en zo maakte ik voor mezelf een nieuwe nachtelijke broek.

Weer een rol!

Al jaren geleden had ik aan een vriend van mijn vader beloofd om een messenrol voor hem te maken. Ik had ooit eens een mooie kast van hem gekregen en in ruil zou ik dan voor zijn messen, hij is een fervent hobbykok, een fatsoenlijke tas maken. Hij had de stof ook al klaar liggen, een zwarte kitzak, alleen moest hij die eens binnen gooien. Dat ‘binnen gooien’ heeft denk ik bijna 3 jaar op zich laten wachten, maar vorige maand stond die dan toch eindelijk voor de deur met kitzak en messen.

een juwelenrol

Hoe gemakkelijk sommige mensen in de omgang kunnen zijn, zo moeilijk zijn ze soms om een gepast cadeautje voor te vinden. Zo ook de ontvanger van deze juwelenrol. Niet omdat ze een moeilijk mens is of omdat ze een eigenaardige goesting heeft, maar gewoon omdat er geen marge is. Oftewel is het mooi, oftewel is het lelijk. Punt uit. Dus toen ze met de briljante suggestie kwam aanzetten om een juwelenrol voor haar te maken, was het niet zozeer de vraag of dit mij wel ging lukken, maar wel: gaat ze het mooi vinden?

Awesome Oslo

Tricot angst. Ik weet niet of het een echte klinische aandoening is, maar ik had er in ieder geval serieus last van. Honderden toffe tricot-maaksels zag ik de afgelopen jaren passeren in blog- en Instagramland, maar zelden of nooit kon ik me ertoe aanzetten om er echt werk van te maken. Veel verder dan een onderbroekje of een sweater kwam ik niet en bleef de gedachte van ‘tricot is moeilijk’ hardnekkig in mijn hoofd vastzitten. Tot ik op een avond in december (aangemoedigd door Eva en Nancy) aan het werk werd gezet met de overlock en jawel, tricot.

Week 46 – 52

{klik om te vergroten}

Nu het nieuwe jaar zich heeft aangediend, is het tijd voor een laatste overzicht van de voorbije weken. Zo maakte ik weer rommel op zolder, groeide de avocado lustig verder, maakte ik een lepel, kwam de kerstdecoratie op kousenvoeten binnengeslopen, ging ik veel wandelen in het bos en werd Kerstmis gevierd met de familie. Op het wereldwijde web kwam ik ook vanalles tegen:

En verder wens ik ieder van jullie een mooi en creatief 2019 met veel warmte, gelach, liefde en bovenal in optimale gezondheid!

Van dopp kit naar toiletzak en terug

Tweeëntwintigjarige jongens zijn moeilijk om cadeautjes voor te kopen. Of tenminste ik vind dat toch. Daarom ging ik te rade bij zijn mama en zij gaf me de tip om een toiletzak te maken voor de birthday boy en dit bleek om 3 redenen een goed idee. 1.De jongeman heeft er geen. 2.Hij gaat binnenkort voor een tijdje naar het buitenland en dan komt dat uiteraard van pas. 3. De zus was blij dat hij haar exemplaar dan niet langer stiekem zou inpikken. Gewapend met een vaag idee ging ik aan de spreekwoordelijke tekentafel zitten en bedacht een semi stoere toiletzak voor de tweeëntwintig jarige globetrotter.

Week 21 – 45

Tijdens de voorbije weken werd er veel gewandeld met men maatje, maakte ik op letterlijk 5 minuten een nieuwe sleutelhanger, ging ik na meer dan een jaar nog eens naar de kapper, maakte ik zelf zeep, kwam ik nog eens in Antwerpen Centraal en maakte ik een gepersonaliseerde waszak. Op het wereldwijde web kwam ik ook vanalles tegen: